ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Ένα επιβλητικό κορφιάτικο dominicale με ηλικία μισής χιλιετηρίδας, δύο φιλόξενοι οικοδεσπότες, τρεις Κερκυραίοι σεφ, είκοσι πιάτα με την αλέγρα γεύση του νησιού. Το Πάσχα στην Κέρκυρα έχει πολλά πρόσωπα, κι εμείς γνωρίσαμε το πιο γοητευτικό της.

Μην σας ξεγελά το όνομά τους! Οι «τούρτες» της Κάσου είναι πιτούλες με τυρένια γέμιση και τσουρεκένια ζύμη και τις φτιάχνουν σε πολλά σχήματα – ένα απίθανα μυρωδάτο πασχαλιάτικο κέρασμα.

Στην Κρήτη τα τσουρέκια τους τα έλεγαν «ψωμιά» ή «γαλατερά» γιατί τα ζύμωναν με φρέσκο ανοιξιάτικο γάλα και όχι με νερό. Συχνά ανάπιαναν και το προζύμι με γάλα. Επίσης, δεν έβαζαν βούτυρο, αλλά γιαούρτι.

Kατσικάκι καλοθρεμμένο με βότανα, μπόλικο σκόρδο, λαδοτύρι και ευωδιά από κληματόβεργες. Η απλότητα της Ανάφης σε όλο της το μεγαλείο!

Αυτή η μαγειρίτσα είναι πηχτή, είναι πιο πολύ φαγητό παρά σούπα. Το φλησκούνι της πάει – δεν είναι το πιο συνηθισμένο μυρωδικό, αλλά αξίζει να το αναζητήσετε γιατί θα δώσει το κάτι διαφορετικό. Όσο για την παρουσία της ντομάτας, είναι πολύ διακριτική.

Στην Κωνσταντινούπολη τους δοκιμάσαμε αυτούς τους τσιγεροσαρμάδες, που τυλίγονται σε φορμάκια για μάφιν -απλώνουμε τη μπόλια, ρίχνουμε από πάνω τη γέμιση και τα κλείνουμε. Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα, ειδικά αν ο χρόνος δεν μας περισσεύει.

Μια πηχτή μαγειρίτσα είναι τα τσοιλίχουρδα, φαγητό που παραδοσιακά σερβίρεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, μετά την Ανάσταση. Είναι περισσότερο λαδερό, σαλτσάτο φαγητό, παρά σούπα, αλλά με τα άφθονα ζουμιά του τρώγεται και με το κουτάλι.

Με μαχλέπι και μαστίχα, με καρύδι και σταφίδες, σε ρολάκια, εν είδει κέικ ή με φύλλο κρούστας, οι ταχινόπιτες είναι ό,τι πρέπει για να ξεκινήσουμε τη μέρα ή για σνακ. Μπορεί να γίνουν και με βούτυρο, εδώ όμως έχουμε νηστίσιμες.

Uncinetti λέγονται αυτά τα ιταλικά πασχαλινά κουλουράκια. Το χαρακτηριστικό τους, εκτός από το σχήμα, είναι ότι τα καλύπτουν με ένα απλό γλάσο ζάχαρης, έτσι που θυμίζουν ντόνατ.