ΠΟΛΗ

Υπάρχει μια αύρα αλλοκαιρινή σε πολλές πολυκατοικίες της Αθήνας, ένας αέρας από τα σπλάχνα του περασμένου αιώνα.

Στους πρόποδες του Λόφου των Νυμφών, με στέμμα το Αστεροσκοπείο, νιώθεις τον αέρα εκείνης της Αθήνας που μένει ασάλευτη στον χρόνο. Είναι το ανάγλυφο που κοιτά την Ακρόπολη και την Αθήνα «πιάτο».

Προς μεγάλη μου έκπληξη και σχετική επιστημονική αμηχανία, διάβασα πως η Βουλή της Ουαλλίας πρωτοστατεί σε ένα νεωτεριστικό νομικό εγχείρημα, που έχει ως στόχο τη δημιουργία ενός μηχανισμού επιβολής κυρώσεων για τους πολιτικούς που σκοπίμως κάνουν ψευδείς δηλώσεις.

Στα χρόνια της Κατοχής αυτή η πολυκατοικία την οποία σήμερα αντίκριζα, παρατημένη στα μισά μιας προβληματικής ανακαίνισης, κλειστή και μανταλωμένη, θα ήταν μια από τις καινούργιες εκείνες κατασκευές που έφερναν τη μοντέρνα ζωή στην πλατεία Αμερικής.

Είναι πάνω από 60 χρόνια τώρα, που το μοντερνιστικό ξενοδοχείο που υψώθηκε στην αρχή της οδού Πειραιώς, μια ανάσα από την Ομόνοια, είναι μέρος αυτού του ιδιαίτερου κόσμου που αναδύθηκε σε αυτό το κομμάτι της Αθήνας, λίγο-λίγο μετά τον πόλεμο.

Η συνάντηση με ένα από τα πολύ παλιά σπίτια του Πειραιά γεννάει συναισθήματα οικειότητας, αν και δεν υπάρχει προϊστορία.

Στο τέρμα της οδού Πατησίων, στον αριθμό 339, για παραπάνω από 65 χρόνια, το μεγάλο συγκρότημα κατοικιών και καταστημάτων «Η Χαρά» είναι σημείο αναφοράς.

Βαρόμετρα τάσεων και αλλαγών στην Αθήνα, οι οδοί Μητροπόλεως και Κολοκοτρώνη.

Καθώς το πρόγραμμα «Κινούμαι Ηλεκτρικά» βαδίζει προς την ολοκλήρωσή του, αναγκαστικά ανοίγουν οι συζητήσεις για τις πολιτικές ανανέωσης του στόλου των αυτοκινήτων. Τα ελληνικά διλήμματα και η διεθνής εμπειρία.