ΠΟΛΗ

Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί ο απόλυτος μέσος όρος είναι ενίοτε τόσο γοητευτικός;

Υπάρχουν περιοχές της Αθήνας που τις περπατούν κυρίως όσοι ζουν εκεί. Εχουν κυρίως κατοικίες, μονώροφες, διώροφες, πολυώροφες, έχουν αυλές ή πρασιές και μοιάζει να διατηρούν αδιόρατα τη μνήμη ενός θαμπού εξοχικού παρελθόντος.

Βολτάροντας σε γειτονιά των Βρυξελλών που θα μπορούσε να μοιάζει με καθαρό Κολωνάκι, συναντώ ένα περίεργο όχημα να κινείται στον δρόμο. Είναι ηλεκτρικό, κινείται αργά και στην οροφή του φέρει ένα πλαίσιο με πολλές κάμερες στραμμένες δεξιά κι αριστερά του.

Ελάχιστοι δρόμοι στην Αθήνα μπορούν να προσφέρουν μέτωπα τριών ή τεσσάρων παλιών σπιτιών. Η οδός Μερσίνης ώς πρόσφατα σωζόταν σχεδόν ακέραιη, παρά την προχωρημένη σήψη της.

Σε εκείνα τα ρευστά όρια ανάμεσα στον Περισσό και στη Ριζούπολη, σε εκείνο το κομμάτι προς τη λεωφόρο Ηρακλείου, η περιπλάνηση στα στενά θα φέρει εικόνες από μικρά σπίτια και ξεχασμένες γωνιές ανάμεσα σε πολυκατοικίες και βιοτεχνικά κτίρια.

Στο παλιό εμπορικό κέντρο της Αθήνας, στην οδό Γερανίου 21, δυο βήματα από την Ομόνοια, στέκει αφημένο στην εγκατάλειψη ένα αιωνόβιο διώροφο κτίριο.

Θεμιτοί οι «χρόνοι» του επενδυτή, αλλά υπάρχουν και οι «χρόνοι» της πόλης. Συνειδητοποιούν στην πλατεία Κοτζιά και στην οδό Μπουμπουλίνας το επείγον του πράγματος;

Οι παρεμβάσεις που δίνουν πνοή στην είσοδο του πιο διάσημου πεζοδρόμου για κατοίκους και τουρίστες στην Αθήνα.

Ενα σωστό κενοτάφιο είναι η οδός Σαμουήλ Καλογήρου, που βγαίνει στην οδό Πειραιώς, ανάμεσα στην Αγίων Ασωμάτων και στην πλατεία Κουμουνδούρου.