«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ»

Δεν χρειαζόμαστε πάντα ζάχαρη και λιπαρές κρέμες για να ετοιμάσουμε λαχταριστά σνακ. Με τη γλύκα της μπανάνας, με αμυγδαλοβούτυρο και δροσερό και υγιεινό γιαούρτι κάνουμε αυτά τα θαυμάσια μάφιν.

Πώς ένα μοναδικό success story άγριας ζωής καταφέρνει να διχάσει; Βρεθήκαμε σε έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους για τα δύο αυτά είδη, αλλά και εκεί όπου ξεκίνησε η προστασία τους.

Παραδοσιακό και αγαπητό γιορτινό, κορφιάτικο πιάτο από τον Κερκυραίο σεφ Αριστοτέλη Μέγκουλα, ο οποίος λέει πως παλαιότερα το έφτιαχναν με άγρια πράσα και άγριο σέλινο, που είχαν πολύ πιο δυνατή γεύση και άρωμα.

Εδώ και οκτώ χρόνια, ο φακός της Ντιάνα Τακάτσοβα καταγράφει τα ήθη και τα έθιμα στις βελγικές ακτές της Βόρειας Θάλασσας. Μιλήσαμε μαζί της για να μάθουμε πώς είναι να φωτογραφίζεις έναν κόσμο που αναπτύσσεται και μεταμορφώνεται συνεχώς, κινδυνεύοντας όμως στην πορεία να χάσει ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού του.

Το πιλάφι βάζει τα γιορτινά του! Ετοιμάζουμε ετούτη τη σμυρναίικη εκδοχή του στη γάστρα και στολίζουμε με καβουρδισμένα αμύγδαλα, σταφίδες και σπόρους ροδιού.

Φαγητό διαδεδομένο σε μεγάλο μέρος της Μακεδονίας, πιάτο της φτώχειας, που έμπαινε απροβλημάτιστα και στα αστικά σπίτια και αρχοντικά, χάρη στη νοστιμιά του. Το μακάλο είναι μια σάλτσα που φτιάχνεται από το λάδι στο οποίο τηγανίζουν τους κεφτέδες. Στην Καστοριά το κάνουν και με τα τηγανητά ψαράκια της λίμνης.

Δημοσιευμένος αρχικά με μορφή νουβέλας, όταν ο Μ. Καραγάτσης ήταν μόλις 25 ετών, ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν πήρε την οριστική μορφή του ως μυθιστόρημα το 1955. Είναι το πρώτο μιας τριάδας πεζογραφημάτων του με κεντρικούς ήρωες αλλοδαπούς οι οποίοι επιχειρούν να εγκλιματιστούν και να βρουν τη θέση τους στην ελληνική κοινωνία και πραγματικότητα του Μεσοπολέμου. Κοινός πυρήνας των […]

Πώς κυλάει η ζωή στο απομονωμένο νησί Κίχνου της Εσθονίας; Γιατί οι γυναίκες έχουν τον πρώτο λόγο σε αυτό; Πόσο δύσκολο είναι να διαιωνίσουν τον πολιτισμό τους οι κάτοικοί του; Ο Γάλλος φωτογράφος Φρανκ Ρενουάρ το επισκέφτηκε και κατέγραψε τις εντυπώσεις του.

Στη Γαλλία το ρυζόγαλο το αποκαλούν «riz au lait», που σημαίνει πολύ απλά «ρύζι με γάλα». Πήζει με κρόκους και όχι με άμυλο (κορν φλάουρ), γι’ αυτό δεν γίνεται πολύ σφιχτό, αλλά αποκτά μια ωραία, χυλωμένη και απαλή αίσθηση. Η γεύση του είναι επίσης πιο πλούσια και γεμάτη.