MISE EN PLACE

Την περασμένη εβδομάδα, δύο νεαρές Κινέζες, ντυμένες σύμφωνα με το παριζιάνικο look της Εμιλι, είχαν αγοράσει ένα pain au chocolat από τον φούρνο La Boulangerie Moderne και φωτογραφίζονταν μπροστά στη βιτρίνα του.

Είναι η σαββατιάτικη τελετουργία, η συνήθεια που δεν χάνεται παρά μόνον για λόγους ανωτέρας βίας. Ξεκινάω πάντοτε από τη γωνία Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη και πάντα ρίχνω μια ματιά στην ιστορική «Μουριά», στο ίδιο σημείο από το 1915, γιατί όλο και κάποιος γνωστός θα πίνει τον καφέ του ή ένα τσιπουράκι συνοδεία κρύου μεζέ […]

– Τι θα κάνετε; – Δεν έχουμε κανονίσει κάτι. – Τότε θα μαζευτούμε σ’ εμένα. 

Εχουμε όλοι ακούσει φίλους και γνωστούς να λένε «έλα μωρέ, ένα ποτηράκι δεν είναι και τόσο κακό» ή «εμένα δεν με πιάνει το ποτό». Γνωρίζουμε επίσης κόσμο που έπινε, έπιανε τιμόνι και συμβουλευόταν συγκεκριμένα γκρουπ στα σόσιαλ μίντια για να αποφύγει τα μπλόκα της Τροχαίας.

«Μα καλά, τόσο νερό έριξε τις προηγούμενες μέρες, δεν γέμισαν οι ταμιευτήρες; Δεν μπορεί να μη βελτιώθηκε η κατάσταση». Η συγκεκριμένη άποψη ήταν αρκετά δημοφιλής τις προηγούμενες μέρες που άνοιξαν οι ουρανοί και έπεσε πολύ νερό, με τον χειρότερο τρόπο όμως. 

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν στο Διαδίκτυο φωτογραφίες αγέλης λύκων έξω από τα Ελαιοχώρια στη Χαλκιδική.

Πράγματι, δεν είναι καθόλου ευχάριστο όταν κλείνει ένα ιστορικό μαγαζί.

Καθημερινή γύρω στις 10 το βράδυ. Σε γνωστό καφέ – μπαρ του κέντρου, μια παρέα πίνει το ποτό της. Σταδιακά έρχονται κι άλλοι. Δυο, τρεις, τέσσερις φίλοι, η παρέα μεγαλώνει, γέλια και φωνές, βαβούρα στο μικρό στενό με τις πολυκατοικίες, οι καρέκλες απλώνονται, σχεδόν κλείνουν το στενό πεζοδρόμιο.

Για πάρα πολλά χρόνια, και πολύ πριν από τη δημιουργία των υπεραγορών τροφίμων όπως τις γνωρίζουμε σήμερα στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον, ο κανόνας στα αστικά κέντρα ήταν οι δημόσιες αγορές.