ΚΡΙΤΙΚΗ

Ενας συγγραφέας κάνει βόλτα στα Εξάρχεια, σημειώνοντας σε ένα τετράδιο σκόρπιες σκέψεις, αποκυήματα τυχαίων συνειρμών.

Η «Ασθενής Μηδέν» της ιδιότυπης νόσου που θα κυριεύσει ολόκληρο τον πλανήτη και θα καταλύσει κάθε έννοια κράτους, παραγωγικής διαδικασίας, εχθροπραξιών αλλά και επιθυμίας για χρήμα και εξουσία υπήρξε μια καθαρίστρια στα δημόσια ουρητήρια των υπεραστικών λεωφορείων του Κηφισού.

Ο Αλεξάντερ Πούσκιν είναι ο εθνικός ποιητής της Ρωσίας επειδή από τα έργα του αναδύεται η ρωσική ψυχή, με στεγνωμένα στα μαγουλάκια της τα δάκρυα μιας απελπισίας που δεν έχει γεύση βότκας.

Τι δεν ακούν είκοσι μαθητές και οι τρεις συνοδοί καθηγητές τους σε μια εκδρομή στην Πομπηία; Δεν ακούν τη σοφία των άψυχων πραγμάτων.

Ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» έγινε ρομαντικό μιούζικαλ με τζαζ, μπουζούκι και κλαρίνο.

Η βιογραφία δεν συνιστά είδος που ευδοκιμεί στην ελληνική εκδοτική αγορά – τουλάχιστον για προσωπικότητες της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ δύναται να ενταχθεί, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, στη γραμμή του υπαρξισμού· εντούτοις, τόσο το λογοτεχνικό του έργο όσο και η δημόσια περσόνα του υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής αναπαραγωγής ή παραλλαγής του εν λόγω φιλοσοφικού παραδείγματος.

Το «Κέικ» είναι ένα ελληνικό θεατρικό έργο που γράφτηκε το 2013 και ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο ένα χρόνο μετά.

Η παράσταση ξεκινάει από τον ανελκυστήρα.