ΚΡΙΤΙΚΗ

Η εργασία του πολιτικού επιστήμονα Στάθη Ν. Καλύβα και της σκηνοθέτιδος Νατάσας Τριανταφύλλη πάνω στην ελληνική πολιτισμική και καλλιτεχνική άνθηση την εποχή της χούντας δημιουργεί ένα πανόραμα.

Η απαίτηση για τηλεοπτική απλότητα στο λαϊκό θέατρο ποτέ δεν λύγισε. Τουναντίον, μεταλλάχθηκε σε σκληρότερη απαίτηση για απλοϊκότητα. Η απλοϊκότητα πάλι δείχνει μεν να κανακεύει τη λαϊκότητα, αλλά, στην πράξη, περιορίζει τον αυθορμητισμό της.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων, αν λάβουμε υπ’ όψιν την –πραγματική– ιστορία του γιαπωνέζου σκύλου Χάτσικο (1923-1935), που το άγαλμά του κοσμεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα τον σιδηροδρομικό σταθμό Σιμπούγια (Τόκιο).

Οι «Καρέκλες», περίπου 75 ετών σήμερα, υπήρξαν ένα χτύπημα καράτε που έσπασε τον τσιμεντόλιθο της σειράς κωμωδιών του Ιονέσκο, με τις οποίες ανέτειλε το άστρο του.

Αναζητώντας ένα πολιτισμικό υπόβαθρο για να κατανοήσουμε τις εξεγέρσεις των γυναικών στο Ιράν, ως κεντρική συνιστώσα της πρόσφατης γενικευμένης εξέγερσης του ιρανικού λαού εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος, το βρίσκουμε με το παραπάνω στην υπό συζήτηση ανθολογία γυναικείας ιρανικής ποίησης από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας.

Το μυθιστόρημα του Παναγιώτη Ευαγγελίδη πρωτοκυκλοφόρησε το 1997 σε έναν άλλο κόσμο.

Φτάνοντας στη θέση του ο θεατής, προτού ξεκινήσει η παράσταση, αντικρίζει δύο σκηνογραφικά στοιχεία που μοιάζουν με σύμβολα προθέσεων της σκηνοθεσίας.

Η μητερούλα του έλεγε ότι αυτός θα γινόταν το τέταρτο «Μπ» στην υπέρλαμπρη ακολουθία Μπαχ, Μπετόβεν, Μπραμς. Και δεν είχε άδικο, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν (1913-1976) υπήρξε ιδιοφυής συνθέτης σοβαρής μουσικής και εξαιρετικά δημοφιλής. Υπήρξε ακόμη δεινός καριερίστας, που νοιαζόταν αρκετά για το χρήμα.

Ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μυθοπλασία δεν εκτείνεται ποτέ ένα ξεκάθαρο όριο, αλλά ένα πεδίο αμοιβαίων μετατοπίσεων. Εκεί τοποθετείται το «Τα θέλω όλα» του Ντόμινικ Αμερένα: μυθιστόρημα που δεν αρκείται στον διάπλου των θολών νερών της αυτομυθοπλασίας, αλλά αναμετριέται με τη συνθήκη της σύγχρονης συγγραφικής πράξης.