ΚΡΙΤΙΚΗ

Ακόμη μία γυναικοκτονία, για να χρησιμοποιήσουμε τη σύγχρονη ορολογία, μιας και οι δολοφονίες γυναικών από ανθρωποκτονίες αναβαθμίστηκαν σε γυναικοκτονίες. Ευτυχώς αυτή είναι μυθοπλαστική.

Με έναν κρυστάλλινο θάνατο ξεκινάει το μυθιστόρημα της Ελένης Στελλάτου. Η παγωμένη επιφάνεια μιας λίμνης θρυμματίζεται όταν ένα αγόρι τη διασχίζει με το έλκηθρό του.

Η, γεννημένη το 1967, Θεώνη Κοτίνη έχει δώσει από τα πρώτα βήματά της, στο γύρισμα της χιλιετίας, δείγματα ενός ιδιόρρυθμου λυρισμού που ασκεί έλξη στην/στον αναγνώστρια/τη. Είναι μια ποίηση που επανέρχεται με τον ίδιο τρόπο, στα ίδια πάνω-κάτω θέματα, σαν φυσικό φαινόμενο, σαν πλημμυρίδα και άμπωτη.

Σε τι συνίσταται το Αμερικανικό Υψηλό σύμφωνα με τον σπουδαίο κριτικό Χάρολντ Μπλουμ (1930-2019) στο εμβληματικό «Ο δαίμων ξέρει» (2015); Συνίσταται, όπως ο 85χρονος συγγραφέας εισαγωγικά παρατηρούσε, στην αδιάκοπη προσπάθειά μας να υπερβούμε το ανθρώπινο χωρίς να απαρνηθούμε τον ανθρωπισμό.

Ο εξ Αλβανίας ορμώμενος Λουάν Τζούλις (Luan Xhuli, κατά το εύχρηστο site γνωστού βιβλιοπωλείου· μόνον λατινικά αναγνωρίσιμος στη biblionet που, στο «Λουάν Τζούλις», βγάζει «κανένα αποτέλεσμα»!), με πλούσιο ποιητικό έργο και στις δύο γλώσσες, αλβανικά και ελληνικά, κάτοικος Ελλάδας από το 1995, έγινε φέτος 70 ετών.

Τι επέφερε τον θάνατο της γερμανικής γλώσσας, αναρωτήθηκε ο Τζορτζ Στάινερ στο περίφημο έργο του «Γλώσσα και σιωπή» του 1959.

Τη 12η Απριλίου 1963, μια γυναίκα, η Ολγα Ζ., ρίχνει το ενός έτους παιδί της στον Θερμαϊκό. Το 2022 ένας συγγραφέας αρχίζει να αναζητά την ιστορία της.

Στο «Μέσα χρώμα» ο Βασίλης Τσιμπούκης μετατρέπει το ρίσκο της αφηγηματικής ατέλειας σε πεδίο στοχασμού πάνω στην ίδια τη φύση των εικαστικών διαδρομών του ζωγράφου. Ισως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου.

Μια διαδρομή μισού αιώνα, που περιλαμβάνει σχεδόν εξακόσια ποιήματα, καταθέτει στη συγκεντρωτική υπό συζήτηση έκδοση του ποιητικού έργου του ο Γιώργος Βέης (γεν. 1955).