ΘΕΑΤΡΟ

Η γκρίνια ξεκινάει επειδή η διασκευή για τη σκηνή περιορίζεται σε σχηματική απόδοση του Μάριου – του αδελφού της Νίνας, η οποία επειδή στεφανώνεται τρεις φορές προκύπτει ο περίφημος τίτλος «Το τρίτο στεφάνι».

Κάποια ελάχιστα αυτοκόλλητα στους τοίχους· σε κάποιο σημείο υπάρχει μια μικρή εικονίτσα αγίου. Ποιος να τα έχει αφήσει; Τι τον έφερε εδώ; Τι πέρασε; Πώς τελείωσε η περιπέτειά του; Ποιες οι μνήμες των συγγενών του από εκείνον και τη νοσηλεία;

Τι σημαίνει να συντρίβεσαι; Να ορμάς με φόρα σε τοίχους και να αιμορραγείς κυνηγώντας και ταυτόχρονα απωθώντας το μεγάλο πάθος – το απαγορευμένο, το «μιαρό»;

Ενα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο του «Βυσσινόκηπου» του Τσέχοφ υπάρχει ως προέκταση του έργου στη συνέχεια της δράσης του, η οποία ολοκληρώνεται με τον ήχο των τσεκουριών που κόβουν τις βυσσινιές.

Τίποτα δεν πάει καλά για τον Ιβάνοφ. Η ζωή τον καταπίνει και το μυαλό του, ενώ το χρειάζεται, είναι κάπου χαμένο.

Οταν ο Σαίξπηρ συναντά τον Χάινερ Μίλερ, η αλλαγή ρόλων, η εσωτερική μετατόπιση.

Ο Αλεξάντερ Πούσκιν είναι ο εθνικός ποιητής της Ρωσίας επειδή από τα έργα του αναδύεται η ρωσική ψυχή, με στεγνωμένα στα μαγουλάκια της τα δάκρυα μιας απελπισίας που δεν έχει γεύση βότκας.

Ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» έγινε ρομαντικό μιούζικαλ με τζαζ, μπουζούκι και κλαρίνο.

Ενας άνδρας και μία γυναίκα συνομιλούν επί σκηνής. Εκείνη τη βλέπουμε, το πρόσωπο εκείνου εμφανίζεται μέσα από έναν καθρέφτη. Ακούμε μόνον τη φωνή του· βαθιά, μυστηριώδης, αγχωτική, προκαλεί φόβο. Εχει πεθάνει από μια ξαφνική επιδημία που αφανίζει την πόλη.