ΘΕΑΤΡΟ

Είδαμε το «Bull» του Μάικ Μπάρτλετ, μια παράσταση από τέσσερις «ανήσυχους» νέους ηθοποιούς και αναρωτηθήκαμε για τα σημερινά εργασιακά -και όχι μόνο- αδιέξοδα του κόσμου μας.

Ο Γιώργος Κουτλής αναζωογονεί τη θεατρική «Κουζίνα» του 1956, παραδίδοντας μια παράσταση γεμάτη ένταση.

Οι «Καρέκλες», περίπου 75 ετών σήμερα, υπήρξαν ένα χτύπημα καράτε που έσπασε τον τσιμεντόλιθο της σειράς κωμωδιών του Ιονέσκο, με τις οποίες ανέτειλε το άστρο του.

Προσεγγίζοντας τον «Βυσσινόκηπο» με πιο ελαφριά διάθεση στο Εθνικό Θέατρο.

Πώς μια συζήτηση με την ηθοποιό για το πρώτο ανέβασμα του Βυσσινόκηπου στο Εθνικό μετά 41 χρόνια εξελίχθηκε σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για τη ζωή, την πίστη, τις εμμονές και τη διαρκή αναζήτηση του φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Μικρός έπαιζε και τους… δέκα Μικρούς Μήτσους, ως νέος ενήλικας άφησε τα χρηματοοικονομικά για τη δραματική σχολή και τώρα παίζει τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι και δίνει το τηλέφωνό του σε αγνώστους.

Φτάνοντας στη θέση του ο θεατής, προτού ξεκινήσει η παράσταση, αντικρίζει δύο σκηνογραφικά στοιχεία που μοιάζουν με σύμβολα προθέσεων της σκηνοθεσίας.

«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.

Δεν είναι άστοχο να σχολιάζεις ως θεατής δημοσίως με εξαιρετικά λόγια μια θεατρική παράσταση που είδες.