Εις το όνομα του πατρός
Η παράσταση «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν», σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, στο θέατρο Προσκήνιο.
Η παράσταση «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν», σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, στο θέατρο Προσκήνιο.
Στην αρχή η Αγκνες δεν βρίσκει καμία επαφή με τον χώρο. Αυτό το στρογγυλό ξύλινο κτίσμα δίπλα στο ποτάμι όπως της το έχει περιγράψει ο άνδρας της, Γουίλ. Εκατοντάδες άνθρωποι εισβάλλουν από όλες τις πλευρές. Eνας κρατάει μια κότα παραμάσχαλα, μια γυναίκα θηλάζει το μωρό της, ένας τύπος πουλάει πίτες σε ένα δίσκο.
«Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» γίνεται μιούζικαλ και ανεβαίνει στο Ακροπόλ.
Η «Κ» είδε την παράσταση «Balkan Erotic Epic» στη Βαρκελώνη, μια τολμηρή παράσταση βαλκανικής ατμόσφαιρας.
Τα σώματα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ντυμένα και γυμνά. Ο ρυθμός τους γίνεται ολοένα και πιο γρήγορος. Σαν καταιγίδα. Σχεδόν ακούγονται οι αγκώνες, οι πλάτες, τα πόδια καθώς γκρεμίζονται από την κορυφή της σκάλας για να καταλήξουν σε μια συμβολική ανυπαρξία. Ξανά και ξανά.
«Το περιεχόμενο του “Ρέκβιεμ” (έρωτας – θάνατος) αποδυναμώνει τη μουσική φροντίδα και καλλιέπεια και δημιουργεί έναν κόσμο βίαιο, τραγικό, έναν καταρράχτη συναισθημάτων γεμάτο αγωνία και ανασφάλεια για το μέλλον». Το απόσπασμα, από κείμενο του Γιώργου Κουμεντάκη, το 1995, για την ηχογράφηση του έργου και την κυκλοφορία του σε cd.
«Το μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς, το θέατρο – ντοκουμέντο, η αστυνομική αυθαιρεσία, το γυναικείο βλέμμα.
Μιλάει ανοιχτά για το ελληνικό #MeToo στο θέατρο, στο οποίο συνέβαλε αποφασιστικά, και με αφορμή την παράσταση Κρυφτό μάς προτρέπει να μιλάμε ανοιχτά για όσα κουβαλάμε μέσα μας.
«”Αμα επιτρέψωσιν οι χρηματικοί πόροι του κράτους”, όριζε το ψήφισμα της Εθνικής Συνελεύσεως Ελλήνων του 1832, σεβαστέ μου εκ Ναυπλίου φίλε, “να κατασκευασθώσιν εκ χαλκού τρεις κολοσσαίοι ανδριάντες, φέροντες τα εμβλήματα της ειρήνης και της φρονήσεως, εξ ων ο εις θέλει σταθή εις Αίγιναν, ο δε κατά την Πελοπόννησον […]