ΘΕΑΤΡΟ

Οι «Καρέκλες», περίπου 75 ετών σήμερα, υπήρξαν ένα χτύπημα καράτε που έσπασε τον τσιμεντόλιθο της σειράς κωμωδιών του Ιονέσκο, με τις οποίες ανέτειλε το άστρο του.

Προσεγγίζοντας τον «Βυσσινόκηπο» με πιο ελαφριά διάθεση στο Εθνικό Θέατρο.

Πώς μια συζήτηση με την ηθοποιό για το πρώτο ανέβασμα του Βυσσινόκηπου στο Εθνικό μετά 41 χρόνια εξελίχθηκε σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για τη ζωή, την πίστη, τις εμμονές και τη διαρκή αναζήτηση του φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Μικρός έπαιζε και τους… δέκα Μικρούς Μήτσους, ως νέος ενήλικας άφησε τα χρηματοοικονομικά για τη δραματική σχολή και τώρα παίζει τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι και δίνει το τηλέφωνό του σε αγνώστους.

Φτάνοντας στη θέση του ο θεατής, προτού ξεκινήσει η παράσταση, αντικρίζει δύο σκηνογραφικά στοιχεία που μοιάζουν με σύμβολα προθέσεων της σκηνοθεσίας.

«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.

Δεν είναι άστοχο να σχολιάζεις ως θεατής δημοσίως με εξαιρετικά λόγια μια θεατρική παράσταση που είδες.

Η διασκευή μιας ιταλικής ταινίας του ’65, η αφηγηματική αξία των παπουτσιών και η σχέση με τον Λάνθιμο.

Η μητερούλα του έλεγε ότι αυτός θα γινόταν το τέταρτο «Μπ» στην υπέρλαμπρη ακολουθία Μπαχ, Μπετόβεν, Μπραμς. Και δεν είχε άδικο, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν (1913-1976) υπήρξε ιδιοφυής συνθέτης σοβαρής μουσικής και εξαιρετικά δημοφιλής. Υπήρξε ακόμη δεινός καριερίστας, που νοιαζόταν αρκετά για το χρήμα.