ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

Το κακό με τον σύγχρονο πολιτισμό είναι η φύση του. Αποτελείται συνήθως από καλλιτέχνες ζώντες –και ζωή να ’χουν–, δραστήριους και εν Ελλάδι συνήθως διαμαρτυρόμενους.

Η στήλη δεν έχει δει την ταινία που συγκίνησε τη Βενετία και αφηγείται την τραγική ιστορία ενός εξάχρονου κοριτσιού στη Γάζα. Είμαι βέβαιος, όμως, ότι όπως έγραψε και ο κριτικός μας, Αιμίλιος Χαρμπής, που την παρακολούθησε, η ταινία της Κάουτερ Μπεν Χάνια «Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» ήταν συνταρακτική.

Τη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στη Μαλακάσα. Την εμφάνιση του Γιώργου Λούκου στο Φεστιβάλ Αθηνών. Τους Δράκους της Μνουσκίν, επίσης. Θα κρατούσα ακόμη τη συζήτηση για την Ευρώπη και τη Δύση που προκάλεσε η παράσταση του Ουαζντί Μουαουάντ στην Επίδαυρο.

Στις ταβέρνες τα μπαρμπούνια και τα σουβλάκια ήταν πρώτα γραμμένα ελληνιστί και δίπλα αποκωδικοποιημένα στο κυριλλικό αλφάβητο για να τα καταλαβαίνει η πλειοψηφία.

Πριν από δέκα χρόνια η «Κ» φιλοξενούσε ένα ρεπορτάζ για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ Αθηνών με το αιώνιο ερώτημα για τις παραστάσεις της Επιδαύρου: να δοκιμάζονται νέες αναγνώσεις ή όχι;

«Εβγαλε 24 τόνους γάλα και θέλει τα ζώα από 330 να μειωθούν σε 240». «Λοιπόν κοίταξε να σου πω, του (όνομα) θα σ’ το φτιάξω. Αλλά να του πεις να μη γυρίζει και να κοκορεύεται στα καφενεία». Η απολαυστική στιχομυθία αντλείται από το μεγάλο βιβλίο των διαλόγων του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Στη φωτογραφία είναι σκυμμένος και συγκεντρωμένος πάνω από μια κονσόλα και μοιάζει να ελέγχει τις στάθμες του ήχου. Πίσω του αχνοφαίνονται κάποιοι συνεργάτες του.

Αν κάποιος έπαιρνε παρουσίες, θα σημείωνε εκείνους που μεγάλωσαν μαζί του. Εκείνους που τον άκουσαν κεφάτο στο Ηρώδειο, όσους τον είδαν πιο πριν στο Μέγαρο Μουσικής, ίσως και αυτούς που διάβασαν την ιστορία της ζωής του στο βιβλίο του.