ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ

«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.

Κάποιοι εκσφενδονίζουν κουτιά με μπογιά πάνω σε πίνακες. Αλλοι σταματούν συναυλίες επειδή δεν συμφωνούν με την καταγωγή του μαέστρου. Ορισμένοι κάνουν ανθρωπιστικά ταξίδια που ξέρουν ότι θα καταλήξουν σε αδιέξοδο, αλλά θα προσφέρουν εικόνα και θέαμα. Οι ακτιβιστές συνήθως κάνουν κάτι που προκαλεί θόρυβο.

«Χαίρομαι που το κέρδισα, αλλά θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτό». Η φράση αποδίδεται στον σπουδαίο Αμερικανό συγγραφέα Σολ Μπέλοου όταν έμαθε ότι κέρδισε το Νoμπέλ Λογοτεχνίας το 1976.

Τώρα που ψάχνεστε με ποια δίαιτα θα ξορκίσετε εκείνους τους βουτυράτους κουραμπιέδες και πώς θα διώξετε το καποδιστριακό φούσκωμα, σας έχω πρόταση. Αφήστε τους μεγάλους στόχους για το 2026 και βάλτε να παίζει το «Long Play» του ΣΚΑΪ, και θα χορτάσετε με τις ιστορίες και τα τραγούδια του Σαββόπουλου.

Σχεδόν ως εκ θαύματος η στήλη δεν αφιερώνεται στο «φαινόμενο» Καποδίστριας. Λόγοι επιφοίτησης ή ύπνωσης, ακόμη εξετάζονται.

Ενα ντοκιμαντέρ για την τεχνητή λίμνη του Μόρνου, που στα τέλη της δεκαετίας του ’70 παρουσιαζόταν ως «η λύση στο πρόβλημα υδροδότησης της Αθήνας». «Για 50 χρόνια το πολύ», επέμεναν οι ειδικοί της εποχής.

«Οι άνθρωποι έχουν ταλέντο στο να μην ξέρουν. Από ένστικτο, στρέφουν το βλέμμα όπου αλλού εκτός από το σκοτάδι», λέει η Ιοκάστη στον Οιδίποδα του Ρόμπερτ Αϊκ.