ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ο κ. Τσίπρας έγραψε τις πρώτες λέξεις στο νέο κεφάλαιο της πολιτικής του διαδρομής. Τώρα ξεκινάει το κύριο μέρος του εγχειρήματος. Να πείσει ότι έχει ο ίδιος αλλάξει σε σχέση με τον πολιτικό που καταψήφισαν οι ψηφοφόροι τόσο ως πρωθυπουργό, αλλά ιδίως ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

O μπαμπάς ήταν εκεί. Ερχόταν το παιδί. Προσγειωνόταν από περιπέτεια δεινή. Είχαν κάνει ρεσάλτο στο ιστιοφόρο του, που έπλεε σε ταξίδι ανθρωπιστικό. Είχαν δέσει τα χεράκια του παιδιού «με tie-wrap» και το είχαν κρατήσει εκεί, μέχρι να στείλει η πατρίδα αεροπλάνο. Μέχρι όλα τα παιδιά να επαναπατρισθούν δημοσία δαπάνη.

Η διαφαινόμενη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη διεκδίκηση της πρωθυπουργίας θα ήταν πολύ σημαντικό γεγονός αν είχε προκύψει ως κοινωνικό αίτημα. Αλλά δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε ρεύμα ούτε κύμα για να τον ωθήσουν μπροστά και πάνω.

Φανταστείτε ότι είστε αρχηγός ενός από τα επτά κόμματα της σημερινής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης –χωρίς να υπολογίζουμε τους ανεξάρτητους– ή ακόμη κάποιος από εκείνους τους πολιτικούς που, όπως φημολογείται, ετοιμάζονται να ιδρύσουν νέο κόμμα ενόψει των επόμενων εκλογών. Ποιες θα ήταν οι πολιτικές σας φιλοδοξίες;

Το κινητό μού θύμισε τις προάλλες μια φωτογραφία που είχα τραβήξει πριν από χρόνια στην Ιερουσαλήμ – σ’ ένα μαγαζάκι που είχε κρεμασμένα μπλουζάκια στον τοίχο. Στη μία πλευρά, την αριστερή, όλα φιλοπαλαιστινιακά· στη δεξιά, όλα φιλοϊσραηλινά – στη μία ο Αραφάτ, στην άλλη το IDF.

Ομολογουμένως ουδείς εξεπλάγη όταν άκουσε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε πια να είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Ο έρμος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταντήσει μετά τις 5-6 διασπάσεις του κάτι σαν τον Μπάιντεν: Ζωντανός νεκρός. Γέννημα μιας άλλης εποχής που έληξε.