ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η κηδεία του Σαββόπουλου ήταν μια αξιοπρόσεκτη στιγμή που ανακεφαλαίωσε την πολιτισμική πορεία της χώρας από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα. Και η διαμάχη που ακολούθησε δείχνει ότι η πορεία αυτή δεν έχει απονεκρωθεί και γι’ αυτό είναι ακόμη αντικείμενο διεκδίκησης.

Toν Νοέμβριο του 1973 –στον απόηχο της φοιτητικής αναταραχής, στην κορύφωση του αντιπολεμικού κινήματος, στην απαρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης– ο Νόρμαν Ολιβερ ήταν ο σοσιαλιστής υποψήφιος για το αξίωμα του δημάρχου στη Νέα Υόρκη. Επεισε μόλις 2.282 συμπολίτες του. Το 0,13%.

Ενοχλημένη η «προοδευτική» ιντελιγκέντσια από το πλήθος που συμμετείχε στις παρελάσεις και κυρίως από το φρόνημα της νεολαίας –διότι υπάρχει και η νεολαία που τιμά την ελληνική σημαία– άρχισε να αναμασάει την πομφόλυγα του εθνικισμού και της Ακροδεξιάς, που επωάζεται σαν το φίδι μέσα στο αυγό του σε αυτές τις εκδηλώσεις. Ποτέ μου δεν κατάλαβα […]

Οπως έχουμε τους εποχικούς εργάτες έχουμε και τα εποχικά διλήμματα. Ή, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, έχουμε τα επετειακά διλήμματα. Ολα τετριμμένα, καθώς επαναλαμβάνονται άπαξ του έτους από το 1974 και εντεύθεν. Και ως γνωστόν το τετριμμένο μπορεί να κουράζει, όμως προκαλεί και κάτι μεταξύ θαυμασμού και απορίας για την αντοχή του στον χρόνο. Εδώ […]

Eίναι κάπως αστείο αυτό που διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες «περί ιδεολογικής κυριαρχίας της Αριστεράς». Την επικαλούνται διάφοροι καταπιεσμένοι –υποτίθεται– υπερσυντηρητικοί πολιτικοί, σχολιαστές, ακαδημαϊκοί και καλλιτέχνες, που διαμαρτύρονται ότι φιμώθηκαν επί μακρόν και «ακυρώθηκαν» επειδή δεν μπορούσαν να δηλώσουν ευθαρσώς ότι ο Μεταξάς είπε το «Οχι», ότι τα φύλα είναι δύο, ότι οι αριστεροί είναι εθνικοί […]

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τις αιτίες της κινητοποίησης τόσων και τόσων νέων (και όχι μόνο) κατά του πολέμου στη Γάζα. Τα τελευταία δύο χρόνια σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές βόμβες ή θάφτηκαν στα ερείπια δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, κατά κανόνα άμαχοι.

Η τέχνη του πολιτικού come back δεν είναι ούτε καινούργια ούτε αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα.