ΑΠΟΨΕΙΣ

Την επέτειο των δέκα χρόνων από το δημοψήφισμα – παρωδία με την παρουσία της Μέρκελ στην Αθήνα είναι επόμενο να αναρωτηθεί κανείς, πήραμε τελικά κάποιο μάθημα από την περίοδο των μνημονίων;

Μια επέτειος, εξ ορισμού, προκαλεί εκ των υστέρων κρίσεις και αξιολογήσεις. Η ίδια η έννοια της επετείου παραπέμπει στην αναδρομικότητα.

Ισως έπαιξε ρόλο ότι η τύχη είχε καθοριστική επίδραση: Ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν δεν ήθελε να κλείσει την πόρτα στον Πλάτωνα και μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ. Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ είχε μεγάλο σεβασμό για τον Σημίτη και πίστευε ότι θα διευκολύναμε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, οπότε άνοιξε την πόρτα της ΟΝΕ.

Η κοινή εμπειρία δείχνει ότι όταν χρειάζεται φως και καθαρές κουβέντες, αλλά επιλέγεις να επενδύεις στον κυνισμό και στη λήθη, στρώνεις το χαλί για το επόμενο σφάλμα.

Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των χωρών-μελών της εξαρτάται από το ενδιαφέρον των νέων για την πολιτική, και δη για τη δημοκρατία. Ομως, η ολοένα μεγαλύτερη αποχή σε εκλογές (η οποία στις ευρωεκλογές έφθασε στο πρωτοφανές για την Ελλάδα 58,8%) δείχνει πως, όπως και αλλού, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

«Στη λογοτεχνία», είπε κάποτε ο Μάριο Βάργκας Λιόσα, ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους της Λατινικής Αμερικής, «ο συγγραφέας δεν περιορίζεται από τα γεγονότα· μπορεί να χειραγωγήσει την πραγματικότητα χωρίς να προδίδει την ιστορική της ουσία».

Το μείζον θέμα της Αθήνας σήμερα είναι η προσέλκυση κατοίκων. Αναφέρομαι στις κεντρικές και στις παλιές, αστικές συνοικίες, αυτές που ορίζουν την ταυτότητα, τη συνείδηση και την προοπτική της πρωτεύουσας.