ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι κάπως σαν ο Ντόναλντ Τραμπ να έβαλε τη χώρα του, και άρα όλους μας, μέσα σε έναν επιταχυντή. Σχεδόν όλες οι πολιτικές αντιστοιχούν σε ουσιαστικά προβλήματα. Ισχύει, για παράδειγμα, ότι η πολιτική των δασμών συνδέεται με το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ, ενώ η παράνομη μετανάστευση έχει δημιουργήσει μεγάλες πιέσεις και αντιδράσεις.

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μονιμότερη πληγή ούτε πιο αθεράπευτο τραύμα από την προδομένη φιλία. Να φερθείς προδοτικά σε φίλο ή να προδοθείς από φίλο. Αφορμή μπορεί να είναι μια λέξη πεταμένη απερίσκεπτα, μια τετριμμένη χειρονομία».

Η μελέτη της κατάρρευσης πολιτισμών δικαιολογεί ανησυχία για το πώς ο σύγχρονος κόσμος θα αντέξει την αδιάκοπη επίθεση του Τραμπ. Μέρες του Πάσχα, δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε πως στο τέλος κάτι θα μείνει, πως θα υπάρξει αναγέννηση.

Η επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει κλονίσει τις σταθερές πάνω στις οποίες βασίζεται η εξωτερική πολιτική των περισσότερων κρατών.

Μια ομολογημένη δυσκολία δεν είναι λιγότερο δυσκολία – είναι μοιρασμένη ωστόσο και δεν σε πλακώνει το βάρος της. Γι’ αυτό και ξεθαρρεύω να ομολογήσω ότι οι μέρες που προηγούνται κι έπονται της Λαμπρής με στενεύουν.

Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από τους εχθρούς της. Κινδυνεύει από την αδράνεια των φίλων της. Η Ευρωπαϊκή Ενωση διανύει μια υπαρξιακή καμπή. Οχι απλώς μια δύσκολη περίοδο ή ακόμη μία κρίση, αλλά μια στιγμή καθοριστική, που το μέλλον της δεν είναι πια αυτονόητο.

Η Κυριακή του Πάσχα είναι μία από τις ελάχιστες περιστάσεις στις οποίες μέλη πολλών διαφορετικών ηλικιακών ομάδων συναναστρέφονται το ένα το άλλο στον ελεύθερο χρόνο τους. Νέοι και ηλικιωμένοι συνδαιτυμόνες από την ευρύτερη οικογένεια του καθενός, την παρέα φίλων, τη γειτονιά ή το χωριό προσέρχονται στο τραπέζι αυτής της Κυριακής.

Με το Ολοκαύτωμα ποτέ δεν ξεμπερδεύεις. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μάθεις και, κυρίως, διαρκώς τροφοδοτεί τον ηθικό προβληματισμό σου – αν, φυσικά, επιμένεις να σκέπτεσαι.