ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι αρκετοί, δυστυχώς, οι πολιτικοί μας οι οποίοι, στην προσπάθεια να εξυπηρετήσουν τους «πελάτες» τους, παραβιάζουν πολλές κόκκινες γραμμές. Μάλιστα, τα ευρωπαϊκά κονδύλια τα αντιμετωπίζουν ως «χρήματα τρίτων», θεωρώντας ότι μπορούν να κοροϊδέψουν τους «κουτόφραγκους».

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνουμε… αλλά μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Ισως επειδή η ένταση και τα όσα διακυβεύονταν ήταν τόσο πρωτόγνωρα, να μοιάζει σαν να συνέβη χθες.

Ηταν ωραίες οι ημέρες εκείνες το καλοκαίρι του 2015. Η μικρή χώρα που κάποιοι, υποτιμητικά, την αποκαλούσαν σκωληκοειδή απόφυση της Βαλκανικής Χερσονήσου είχε αναβαθμισθεί σε ρόλο πρωταγωνιστή.

Την έπνιγε η αμηχανία. Δεν είχε τι να πει με αυτούς τους νεαρούς άνδρες, κι ας ήταν περίπου συνομήλικοί της. Είχε βρεθεί στο χωριό τους ακολουθώντας τη συμφοιτήτριά της από το μεταπτυχιακό. Θα περνούσαν λίγες ημέρες διακοπών στην Κρήτη, στο πατρικό της φίλης.

«Δεν βλέπεις έναν πίνακα. Βλέπεις κινητά. Βλέπεις αγκώνες. Νιώθεις ζέστη. Και μετά σε σπρώχνουν έξω». Η δήλωση μιας 28χρονης τουρίστριας που πέταξε από τη Σεούλ στο Παρίσι για να δει τη Μόνα Λίζα είναι η πιο διαφωτιστική και βιωματική περιγραφή για την εικόνα που παρουσιάζει η επίσκεψη σε έναν δημοφιλή προορισμό («Κ», 16/6).

Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που έχει πλέριο δημοκρατικό καθεστώς. Σε κάποιες εκφάνσεις, μάλιστα, είναι δημοκρατικότερο και από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Τα κιμπούτς, πολλά από τα οποία λειτουργούν ακόμη, υπήρξαν το επιτυχέστερο παράδειγμα κοινωνικής οργάνωσης της παραγωγής.