ΑΠΑΤΗ

Σε μία χώρα όπου οι διαιτητές του ποδοσφαίρου (ίσως και του μπάσκετ) πρέπει να είναι ξένοι για να τελειώσει ομαλά το πρωτάθλημα, η όψιμη γοητεία την οποία ασκεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν ξαφνιάζει κανέναν.

Δεν θα πρέπει να ήταν πολλοί όσοι παρακολούθησαν τη διήμερη συζήτηση στη Βουλή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν θα αναφερθώ ειδικώς στα εθνικά βοσκοτόπια και στο αντεθνικό κουτόχορτο. Αυτά είναι ένα ακόμη απ’ τα θορυβώδη σκάνδαλα που (ουσιαστικώς επί δεκαετίες τώρα) εμφανίζονται, και συνιστούν την υπόκρουση της απαισιοδοξίας μας.

Θεμέλιο της δημοκρατίας θεωρείται η λογοδοσία: οι πολίτες μπορούν να τιμωρούν τις κυβερνήσεις για τις πράξεις τους. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η αρχή έρχεται σε σύγκρουση με μια άλλη, αυτή του κράτους δικαίου; Τι γίνεται όταν οι πολίτες ανταμείβουν κυβερνήσεις, όχι παρά τη θεσμική παρεκτροπή, αλλά εξαιτίας της;

Περισσότερο με χιλιοειπωμένη καταδίκη, με ηττοπαθή παραδοχή, παρά με δηκτική αφυπνιστική κριτική μοιάζει ο ακραίος ισχυρισμός ότι όλοι οι δημόσιοι φορείς και οργανισμοί είναι εκδοχές του ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν μπορούν να είναι κάτι άλλο. Οτι είναι ανίατη η, ως φαίνεται επιποθούμενη, αρρώστια τους, η ευρέως ριζωμένη διαφθορά.