ΑΠΑΤΗ

Ας είμαστε ειλικρινείς. Πόσοι από εμάς πέσαμε από τα σύννεφα με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Ακόμη και όσοι δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή του, όπως εγώ, δεν είπαμε «για δες, βρε παιδί μου, τι γίνεται στον κόσμο». Προστέθηκε κι αυτό στην κοινοτοπία της διαφθοράς η οποία έχει δημιουργήσει κάποιου είδους κοινωνική ανοσία.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είδαμε τον κ. Λευτέρη Αυγενάκη να βγάζει ένα μασούρι πεντακοσάρικα και να αρχίζει να μετράει στα καφενεία της Κρήτης «φτου! Ενα, δύο, τρία…». Ούτε πήρε το μάτι μας τον κ. Μάκη Βορίδη να δίνει κάτω από το τραπέζι σακούλες με μετρητά στον «Φραπέ» και στον «Χασάπη».

Τι γίνεται σε μια ευρωπαϊκή χώρα όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι τελέστηκε κάποιο σοβαρό αδίκημα; Ενεργοποιείται η ανακριτική διαδικασία για να διακριβωθεί αν πράγματι τελέστηκε και, σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί, ακολουθεί ο καταλογισμός ευθυνών και η επιβολή των προβλεπόμενων ποινών. Αυτά γίνονται σε ένα κράτος δικαίου.

Θα μπορούσε να αποτελεί και τον ορισμό της λέξης «σκάνδαλο»: ευρωπαϊκές επιδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ καταβλήθηκαν σε μη δικαιούχους μέσω εικονικών μισθώσεων βοσκοτόπων, με συστηματική εμπλοκή υπηρεσιακών παραγόντων, πολιτικών προϊσταμένων, βουλευτών, τοπικών αξιωματούχων και ιδιωτών.

Παρά τα εκτενή ρεπορτάζ, δεν είναι ακόμη γνωστά πολλά στοιχεία της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εν τούτοις, ήδη είτε εκφέρονται καταδικαστικές κρίσεις κατά προσώπων που φέρεται να εμπλέκονται στην υπόθεση είτε διατυπώνονται σαρωτικές αρνητικές κρίσεις για όλο το πολιτικό σύστημα, πέραν των εύλογων επικρίσεων κατά της κυβέρνησης.