Ενας νέος χρόνος που γεννήθηκε γέρος
Αδιάφορος για τις ευχές μας ο χρόνος, αδιάφορες για τις προσευχές μας οι θεότητες, εγγενώς βαρήκοες, με όποιο όνομα κι αν τις έπλασε η ευφάνταστη αγωνία μας για το Κενό.
Αδιάφορος για τις ευχές μας ο χρόνος, αδιάφορες για τις προσευχές μας οι θεότητες, εγγενώς βαρήκοες, με όποιο όνομα κι αν τις έπλασε η ευφάνταστη αγωνία μας για το Κενό.
Το σημερινό σημείωμα δεν είναι δικό μου. Πριν από μερικούς μήνες ένας εκπαιδευτικός μού έστειλε μια μακροσκελή επιστολή 15 σελίδων, όπου παρουσιάζει τη σημερινή κατάσταση σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Ομολογώ ότι δεν την είχα διαβάσει και την καταχώρισα σε κάποιο αρχείο του υπολογιστή μου.
Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας μπορεί να βελτιώνεται με ανάπτυξη μεγαλύτερη από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, με 500.000 νέες θέσεις εργασίας τα τελευταία χρόνια, με συνεχή αύξηση του μέσου εισοδήματος, με σημαντική ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης της χώρας λόγω νέων στρατιωτικών εξοπλισμών […]
Είναι άβολο να γράφεις το πρωί ένα άρθρο και να μη γνωρίζεις αν μέχρι το βράδυ δεν θα έχουν αλλάξει δραματικά οι συνθήκες υπό τις οποίες το έγραψες. Αν δηλαδή ο αναγνώστης θα το προσπεράσει ως ανεπίκαιρο, ως ξεπερασμένο. Αυτά τραβάμε με τον πρόεδρο Τραμπ.
Υπάρχει μια σπουδαία λέξη που κρύβει μια πολύτιμη δύναμη: έγνοια. Είναι η φροντίδα που παρακινείται από την αίσθηση της ευθύνης. Αν δεν νοιάζεσαι, δεν κάνεις προσπάθεια, κι αν κάνεις, δεν θα ‘χει διάρκεια. Η έγνοια μετουσιώνει τις αποφάσεις σε πράξη. Τα καθ’ ημάς δημόσια πράγματα δεν σφραγίζει η έγνοια, αλλά η παντελής έλλειψή της.
Με αφορμή την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, πολλοί ισχυρίστηκαν ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο διεθνούς αταξίας όπου οι ανίσχυροι θα γίνονται βορά των ισχυρών. Μια στιγμή όμως, δεν ισχύει αυτό από πάντα;
Ζούμε στην εποχή που ο ισχυρότερος άνθρωπος στη Γη, πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης στην Ιστορία, δηλώνει ότι γι’ αυτόν δεν ισχύει το διεθνές δίκαιο, ότι μοναδικό κριτήριό του είναι «η δική μου ηθική».