ΑΠΟΨΕΙΣ

Μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες της χώρας είναι η ΔΕΚΟποίηση ζωτικών τομέων του κράτους. Ο συνδυασμός έλλειψης αξιολόγησης, πολιτικής ατολμίας, κακοδιαχείρισης και υπέρμετρου ρόλου των συνδικαλιστών καταλήγει σε κάποιο φιάσκο, αν όχι σε τραγωδίες.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Σε αυτήν τη φάση που διανύουμε, μια χώρα σε μια επικίνδυνη γειτονιά δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να βρίσκεται στην πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ. Οχι των ΗΠΑ, όχι της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά του Τραμπ.

«Ποιος δεν φοβάται τους αγιατολάδες;». Ηταν ο τίτλος ενός άρθρου που υπέγραφε ο Αγγελος Ελεφάντης στο περιοδικό «Ο Πολίτης» – το έντυπο της σκεπτόμενης αριστεράς. Ηταν μια απάντηση σε όσους τότε, τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, έπλεαν σε πελάγη ενθουσιασμού για τον θρίαμβο της ιρανικής επανάστασης.

Αλλαγή καθεστώτος; Οχι. Ούτε καν το προφασίστηκε ο Τραμπ ότι ήθελε να ανατρέψει το καθεστώς στο Καράκας. Το καρατόμησε. Αλλά άφησε το σώμα και τα μέλη του ανέπαφα. Δεν έκανε ούτε νύξη στη δημοκρατία. Το άφησε για τους υπερατλαντικούς χειροκροτητές του, που χαιρέτισαν ως τυραννοκτονική την επιχείρηση αρπαγής του Μαδούρο.

Το πλάνο είναι ένα παράθυρο με διαφανή κουρτίνα, μια φθαρμένη ταπετσαρία, ένα τραπέζι, ένας στρογγυλός καθρέφτης κρεμασμένος… Στο βάθος ακούγεται ήχος καμπάνας. Επί δύο λεπτά δεν συμβαίνει τίποτα. Yστερα εμφανίζεται μια ανδρική φιγούρα, πλάτη στον θεατή, προχωράει προς το παράθυρο, στέκει, κοιτάει, αποσύρεται.

Η ανακοινωθείσα απόφαση των ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας να αναπτύξουν στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία για να αποκλείσουν μία ενδεχόμενη νέα επίθεση της Ρωσίας στο μέλλον δεν πανικόβαλε ασφαλώς τον πρόεδρο της Ρωσίας Πούτιν.