ΑΠΟΨΕΙΣ

Για τους περισσότερους πολίτες των φιλελεύθερων δημοκρατιών, στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, η καταδίκη ενός ξένου δικτάτορα είναι συνήθως εύκολη υπόθεση. Διότι εκεί τα όρια μοιάζουν καθαρά: ακυρωμένες εκλογές, καταστολή πολιτικών αντιπάλων, ανεξέλεγκτη χρήση κρατικής βίας, εξουσία χωρίς λογοδοσία.

Αγαπημένος δάσκαλος μας έλεγε ότι, για τους ιστορικούς, τα «προϊόντα υψηλής εκλαΐκευσης» απαιτούν γνώση, κόπο και φαντασία, περισσότερο από τα επιστημονικά που θα απευθυνθούν στην κοινότητα των ιστορικών.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πει επανειλημμένως το τελευταίο διάστημα ότι η χώρα είναι «μη διακυβερνήσιμη». Είναι μία θέση που διατυπώνεται, διαβάζεται και έχει εκληφθεί ως κριτική προς την κυβέρνηση. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σημαίνει.

Εκδόθηκε πρόσφατα στα ελληνικά το σπουδαίο βιβλίο του Αλαίν Συπιό (Alain Supiot) «Οταν κυβερνούν οι αριθμοί», μτφρ. Παυλίνα Κοντογεωργοπούλου, εκδόσεις Επιθεωρήσεως Εργατικού Δικαίου, 2025.

Ο πατέρας μου, στα 80 σήμερα, έχει διαγνωστεί με μια μορφή άνοιας που έχει δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό την κίνησή του.

Η αυγή του 2026 χαρτογραφεί τη βίαιη ενηλικίωση της διεθνούς κοινότητας σε μια νέα εποχή «εθνικιστικού ρεαλισμού».

Δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Πολλοί πιο διακεκριμένοι ηγέτες από τον Τραμπ έπεσαν στην παγίδα της «ύβρεως». O Ναπολέων πίστευε ότι ήταν ανίκητος. Η εκστρατεία του στη Ρωσία, το 1812, αποδείχθηκε καταστροφική. Από τους 600.000 στρατιώτες, μόνο 20.000 επέστρεψαν.

Σε ένα σύστημα πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού, όπως το δικό μας, η αντιπαράθεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης είναι συνήθως οξεία. Σ’ εμάς, μάλιστα, είναι κατά παράδοση στιγμές στιγμές ακραία.