Γαστρονομος

Στη Θεσσαλονίκη όλοι συναντιούνται στο κέντρο, λένε. Λάθος! Εμείς απλωθήκαμε στις γειτονιές παραέξω και βρήκαμε πολλά ωραία: από ουζερί και εστιατόρια μέχρι μπουγατσατζίδικα και ζαχαροπλαστεία.

Σφυρίδα, λάδι με τσίλι και ένα leche de tigre με ντομάτα και κρεμμύδι που έχει κάτι από χωριάτικη, σε ένα ταρτάρ ψαριού-δυναμίτης, ξινό και πικάντικο, φουλ αρωμάτων και γεύσεων.

Οι εποχικοί αροδαμοί της λεμονιάς είναι δύσκολο να βρεθούν εάν δεν έχουμε αυλή ή κήπο, μπορούν ωστόσο να αντικατασταθούν με ξύσμα από 1 μεγάλο λεμόνι. Η σαλάτα αυτή συνοδεύει ψητά κρεατικά, αλλά τρώγεται και μόνη της, ως ελαφρύ γεύμα.

Δεν περιέχουν βούτυρο, έχουν ήπια γλύκα και τραγανή υφή, ενώ τα κομμάτια σοκολάτας λιώνουν στο στόμα. Ιδανικά για τον καφέ, για το σχολείο ή για ένα σνακ που δεν βαραίνει.

Μια γνώριμη συνταγή, με μια αναπάντεχη τροπή: τα βερίκοκα μπαίνουν στον φούρνο μαζί με το κοτόπουλο, τις πατάτες και τα καρότα και δίνουν στο φαγητό μια γλύκα που δένει αρμονικά με τις υπόλοιπες γεύσεις. Το κοτόπουλο στον φούρνο με πατάτες, λίγο αλλιώς.

Και κοκκινιστό, που είναι η νεότερη και η πιο γνωστή εκδοχή, και άνευ ντομάτας, όπως λέει η πιο παλιά, παλατιανή συνταγή. Και οι δύο βέβαια εκδοχές του χουνκιάρ μπεγεντί έχουν τον ίδιο πλούσιο πουρέ μελιτζάνας με πικάντικο κασέρι και λίγο μοσχοκάρυδο.

Ενα λαχταριστό σπιτικό φαγητό για κάθε ημέρα της εβδομάδας, με εποχικά υλικά, σε ένα συνταγολόγιο νόστιμο και ισορροπημένο, που μας βοηθάει να κάνουμε τα πλάνα μας.

Εδώ σας έχουμε ίσως την καλύτερη εκδοχή του μουσακά: πληθωρικός, τέλεια ισορροπημένος στα μπαχαρικά του και με φρεσκάδα από τα μυρωδικά. Ένας μουσακάς αναφοράς.

Το crémeux (κρεμέ), που στα γαλλικά σημαίνει «κρεμώδες», είναι μια κρεμ ανγκλέζ εμπλουτισμένη με ζελατίνη, που της χαρίζει μια πιο πυκνή και βελούδινη υφή. Εδώ έχουμε μια κρεμέ, πλημμυρισμένη στα αρώματα λεμονιού.