ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Πριν από δέκα χρόνια η «Κ» φιλοξενούσε ένα ρεπορτάζ για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ Αθηνών με το αιώνιο ερώτημα για τις παραστάσεις της Επιδαύρου: να δοκιμάζονται νέες αναγνώσεις ή όχι;

Λίγο πριν ανέβουν στη Μικρή Επίδαυρο οι μονόλογοι που εμπνεύστηκαν από αρχαία κείμενα, ο Άρης Αλεξανδρής και ο Γιάννης Παλαβός μιλούν για το γράψιμο, την αναγνωρισιμότητα, αλλά και για τη σχέση τους με το σώμα τους.

Η «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία του Ούλριχ Ράσε άνοιξε τα φετινά Επιδαύρια, αφήνοντας ανάμεικτες εντυπώσεις.

Η «Κ» σκιαγραφεί πώς το Φεστιβάλ Επιδαύρου επτά δεκαετίες από την επίσημη έναρξή του, το 1955, έχει βάλει ισχυρό αποτύπωμα στην ανάπτυξη –οικονομική, πολιτιστική–της ευρύτερης περιοχής.

«Καθώς το σκοτάδι έπεσε, ο δίσκος άρχισε να περιστρέφεται. Ο Χορός κατέλαβε το ένα μέρος, η Κλυταιμνήστρα το άλλο. Τα μέλη του Χορού περπατούν αλλά η κίνηση του δίσκου “ρουφά” τη δική τους.

«Εβγαλε 24 τόνους γάλα και θέλει τα ζώα από 330 να μειωθούν σε 240». «Λοιπόν κοίταξε να σου πω, του (όνομα) θα σ’ το φτιάξω. Αλλά να του πεις να μη γυρίζει και να κοκορεύεται στα καφενεία». Η απολαυστική στιχομυθία αντλείται από το μεγάλο βιβλίο των διαλόγων του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Λίγο πριν εμφανιστεί στην Επίδαυρο, μια ομάδα ηθοποιών, με οικοδέσποινα την Όλια Λαζαρίδου, ζει και δουλεύει παρέα στο νησί του Αργοσαρωνικού. Περάσαμε μία μέρα μαζί τους.

Εντυπωσιακή έναρξη – αμήχανη συνέχεια από τον Ούλριχ Ράσε στην παράσταση της Επιδαύρου

Το «κεντρί» και η τρυφερότητα της ηρωίδας της τραγωδίας του Σοφοκλή, το φαινομενικό «χάπι εντ» του έργου και τα πρόσωπα της αρχαίας δραματουργίας ως «φαινόμενα».