ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Μόνο από τους καλλιτέχνες έρχονται οι αναζωογονητικές αλήθειες. Ημουν στο βιβλιοπωλείο και ξεφύλλιζα ράθυμα χωρίς κανένα πραγματικό ενδιαφέρον το αυτοβιογραφικό «Never» του –τραγουδιστή της δεκαετίας του ’80– Ρικ Αστλεϊ.

Φτιάξαμε δύο τραγούδια στο δικό του στιλ με εφαρμογές ΑΙ, του τα βάλαμε να τα ακούσει, γέλασε κι έπειτα κάναμε μια συζήτηση για το κατά πόσο η μουσική απειλείται ή μπορεί να επωφεληθεί από την τεχνολογία.

Ρομαντικοί, επαναστατικοί, συνυφασμένοι με τα ’90s και την britpop, σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά. Το νέο τους άλμπουμ, «More», αποδεικνύει γιατί η «δεύτερη» ζωή τους έχει νόημα και ουσία.

Δύο εκπρόσωποι της γενιάς Ζ μιλούν για τη θρυλική μπάντα των ’60s και τον Μπράιαν Γουίλσον.

Αν κάποιος έπαιρνε παρουσίες, θα σημείωνε εκείνους που μεγάλωσαν μαζί του. Εκείνους που τον άκουσαν κεφάτο στο Ηρώδειο, όσους τον είδαν πιο πριν στο Μέγαρο Μουσικής, ίσως και αυτούς που διάβασαν την ιστορία της ζωής του στο βιβλίο του.

Οι νάρκισσοι πεθαίνουν τελευταίοι, όμως στη ζωή μου δεν έχω συναντήσει καλλιτέχνη του οποίου ο ναρκισσισμός να μην τροφοδότησε την τέχνη του.

Πολλές φορές είναι δύσκολο να γράφεις για κάτι. Στον βαθμό που είναι πάντα δύσκολο να γράφεις για οτιδήποτε. Για παράδειγμα: δεν υπάρχει λόγος να γράψεις ένα κείμενο για το έκτο άλμπουμ του Νιλ Γιανγκ. Απλώς, το ακούς. Για μέρες. Κι επειδή το ακούς για μέρες, δεν ησυχάζεις και, στο τέλος, θέλεις να γράψεις κάτι.

Αγνωστες και απολαυστικές ιστορίες για αξέχαστα τραγούδια του ρεμπέτικου και τους δημιουργούς του.