ΠΑΣΧΑ

Το έλεγαν «τσατμά». Επλεκαν πρώτα τον ξύλινο σκελετό και μετά τον παραγέμιζαν με λάσπη. Το σπίτι στηνόταν χειροποίητο, από συγγενείς και φίλους. Ο Μ. ήταν τυχερός. Τους περισσότερους στη σειρά του τους έστειλαν στην Κορέα. Σε εκείνον έλαχε ο κλήρος ο καλός – να μην εκστρατεύσει.

Σε μία περίοδο της μεγαλύτερης και πλέον επικίνδυνης ρευστότητος που εισήλθε η ανθρωπότητα στις ημέρες μας, από το τέλος του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου, ο εορτασμός της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί για έναν φιλακόλουθο χριστιανό σωτήριο καταφύγιο παρηγορίας και ελπίδος.

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μονιμότερη πληγή ούτε πιο αθεράπευτο τραύμα από την προδομένη φιλία. Να φερθείς προδοτικά σε φίλο ή να προδοθείς από φίλο. Αφορμή μπορεί να είναι μια λέξη πεταμένη απερίσκεπτα, μια τετριμμένη χειρονομία».

Μια ομολογημένη δυσκολία δεν είναι λιγότερο δυσκολία – είναι μοιρασμένη ωστόσο και δεν σε πλακώνει το βάρος της. Γι’ αυτό και ξεθαρρεύω να ομολογήσω ότι οι μέρες που προηγούνται κι έπονται της Λαμπρής με στενεύουν.

Η Κυριακή του Πάσχα είναι μία από τις ελάχιστες περιστάσεις στις οποίες μέλη πολλών διαφορετικών ηλικιακών ομάδων συναναστρέφονται το ένα το άλλο στον ελεύθερο χρόνο τους. Νέοι και ηλικιωμένοι συνδαιτυμόνες από την ευρύτερη οικογένεια του καθενός, την παρέα φίλων, τη γειτονιά ή το χωριό προσέρχονται στο τραπέζι αυτής της Κυριακής.