Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Ενα από τα ωραιότερα κείμενα που έχουν γραφεί για τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς είναι μυθιστόρημα, όχι μελέτη ή βιογραφία. Πρόκειται βέβαια για τον «Αχό της εποχής» (μτφρ.: Θωμάς Σκάσσης, εκδ. Μεταίχμιο, 2016) από τον Τζούλιαν Μπαρνς.

Τρεις συνθέτες του 20ού αιώνα πάνω σε θρησκευτικά μουσικά σχήματα αλλοτινών εποχών – ποιο το αποτέλεσμα;

Μια νόστιμη ιστορία συνοδεύει το περίφημο Miserere του Γκρεγκόριο Αλέγκρι (1582-1652): Ο μελοποιημένος Ψαλμός 51 που ακουγόταν τη Μεγάλη Εβδομάδα στην Καπέλα Σιστίνα υποτίθεται ότι απαγορευόταν από το Βατικανό να κυκλοφορήσει σε αντίγραφα. Σε επιστολή του, ο Λεοπόλδος Μότσαρτ, πατέρας του μεγάλου μουσουργού, ανέφερε ότι σε ένα ταξίδι τους στη Ρώμη, ο μικρός Βόλφγκανγκ το […]

Ο κύριος Γκρι με παρενοχλεί και στις διακοπές στέλνοντάς μου διάφορα, όπως ένα άρθρο στην ωραία ιστοσελίδα Interlude.hk, στο οποίο η μουσικός Εμιλι Ε. Χόγκσταντ αναρωτιέται: Ποιος συνθέτης έγραψε τις περισσότερες συμφωνίες;

Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’40, η χρυσή εποχή των Big Bands και του σουίνγκ άρχισε σιγά σιγά να φθίνει στην Αμερική. Τα πιο μικρά μουσικά σχήματα ξεχώρισαν. Αυτό που έπαιζαν, βέβαια, δεν ήταν ακριβώς αυτό στο οποίο είχε συνηθίσει ο κόσμος να ακούει κατά τις δεκαετίες του ’30 και του ’40.

Ο Μίκης Θεοδωράκης στα πρώτα χρόνια της δημιουργικής του πορείας ήταν αφοσιωμένος στη «λόγια» μουσική. Η κλίση του σε αυτή την πρώτη φάση είναι σαφώς προς τη μετουσίωση του δυτικού «κλασικού» ήχου σε ελληνικό, μεσογειακό.

Από τις πρώτες ορμητικές συγχορδίες της σονάτας «Χαμερκλαβίερ» του Μπετόβεν, ο ακροατής ηλεκτρίζεται. Το έργο είναι βέβαια μνημειώδες, η κορύφωση μιας μακράς, κοπιαστικής πορείας για τον Λούντβιχ βαν ώσπου να συγχωνεύσει πλήρως τη φόρμα της σονάτας με το περιεχόμενο της μουσικής του. Ενα τέτοιο μνημείο, όμως, αξιώνει τον ιδανικό του ερμηνευτή. Και ο Κριστόφ Εσενμπαχ […]

Ας φανταστούμε μια γερμανική πόλη στις ακτές της Βαλτικής τον 17ο αιώνα. Λιούμπεκ, το όνομα αυτής. Εκεί, στα τριάντα του, ένας αγαπημένος του κυρίου Γκρι ανέλαβε τη σημαντική θέση του οργανίστα στη Μάριενκιρς, δηλαδή στον Ναό της Παρθένου Μαρίας: ο Ντίτριχ Μπούξτεχουντε (1637-1707). 

Ο Μορίς Ραβέλ (1875-1937) δεν ήταν και πολύ καλός πιανίστας. Σπάνια έπαιζε έργα του δημοσίως. Ωστόσο, λάτρευε το πιάνο· έβρισκε σε αυτό μια πλήρη χρωματική κλίμακα την οποία μπορούσε με μαεστρία να μεταφέρει στη συμφωνική ορχήστρα.