Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Από τις πρώτες ορμητικές συγχορδίες της σονάτας «Χαμερκλαβίερ» του Μπετόβεν, ο ακροατής ηλεκτρίζεται. Το έργο είναι βέβαια μνημειώδες, η κορύφωση μιας μακράς, κοπιαστικής πορείας για τον Λούντβιχ βαν ώσπου να συγχωνεύσει πλήρως τη φόρμα της σονάτας με το περιεχόμενο της μουσικής του. Ενα τέτοιο μνημείο, όμως, αξιώνει τον ιδανικό του ερμηνευτή. Και ο Κριστόφ Εσενμπαχ […]

Ας φανταστούμε μια γερμανική πόλη στις ακτές της Βαλτικής τον 17ο αιώνα. Λιούμπεκ, το όνομα αυτής. Εκεί, στα τριάντα του, ένας αγαπημένος του κυρίου Γκρι ανέλαβε τη σημαντική θέση του οργανίστα στη Μάριενκιρς, δηλαδή στον Ναό της Παρθένου Μαρίας: ο Ντίτριχ Μπούξτεχουντε (1637-1707). 

Ο Μορίς Ραβέλ (1875-1937) δεν ήταν και πολύ καλός πιανίστας. Σπάνια έπαιζε έργα του δημοσίως. Ωστόσο, λάτρευε το πιάνο· έβρισκε σε αυτό μια πλήρη χρωματική κλίμακα την οποία μπορούσε με μαεστρία να μεταφέρει στη συμφωνική ορχήστρα.

Στη σουηδική βασιλική αυλή του 17ου αιώνα (σήμερα εκεί στεγάζεται η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ουψάλας), βρίσκεται ένα μουσικό χειρόγραφο που ανήκε στη συλλογή του συλλέκτη Γκούσταβ Ντίμπεν (1628-1690).

Ο κύριος Γκρι θα κάνει μια παύση από τις μουσικές (ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι μουσικόφιλοι ας ανατρέξουν στη σελ. 7 του σημερινού ενθέτου). Εχει νοσταλγήσει τις πιο ελεύθερες ιστορίες που συνήθιζε να αφηγείται παλαιότερα (συχνά μετά μουσικής και αυτές…).

Το 1950, ένας Γάλλος εξερευνητής ονόματι Αλέν Τσιρμπράν έπαιξε ένα δίσκο με μουσική του Μότσαρτ σε φυλή Ινδιάνων της Βενεζουέλας, τους Μακουιριτάρι. Ο Ινδιάνος που άκουγε έκλεισε τα μάτια.

Ο κύριος Γκρι έχει σταθερές αδυναμίες. Ο Ζορντί Σαβάλ και το μουσικό του σύνολο Le Concert des Nations, με τις ιστορικά ενημερωμένες ερμηνείες του, είναι μία από αυτές.

O κύριος Γκρι βάζει στο YouTube να ακούσει το πρώτο κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Φέλιξ Μέντελσον.

Ο 17ος αιώνας για την Αγγλία ήταν μια εποχή γεμάτη συνωμοσίες, δολοφονίες, εμφύλιες συγκρούσεις, αποκεφαλισμούς βασιλέων, εξορίες – το αίμα έρρεε άφθονο. Τόσο που στην Ολλανδία και, κυρίως, στη Γαλλία, η Βρετανία αποκλήθηκε «το νησί του Διαβόλου».  Και όμως, όπως γράφει ο Τζόναθαν Κιτς στο βιβλιαράκι που συνοδεύει μία ακόμα φροντισμένη δισκογραφική παραγωγή της Harmonia […]