Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Το πιο ωραίο με τα Χριστούγεννα, λέει ο κύριος Γκρι, είναι να περπατάς νύχτα στους δρόμους της πόλης και να παρατηρείς τα σπίτια: τα φώτα από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, στα μπαλκόνια, κρεμασμένα από φυτά.

Νύχτα του 1950, στη Νέα Υόρκη. Κάρνεγκι Χολ: ο Δημήτρης Μητρόπουλος με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης διευθύνει τη Συμφωνία σε δύο μέρη του Αντον φον Βέμπερν. Μετά το διάλειμμα ακολουθούν οι Συμφωνικοί Χοροί του Ραχμάνινοφ. Στην έξοδο, δύο νεανικές, μοναχικές φιγούρες συναντιούνται.

Στα αρχεία του Μουσείου Μπενάκη υπάρχει η παρτιτούρα του συμφωνικού έργου «Σαμοθράκη» του Ελληνα συνθέτη Γιάννη Ανδρέου Παπαϊωάννου (1910-1989). Εκεί ο μουσουργός καταγράφει την ημερομηνία ολοκλήρωσης του έργου: 10 Ιουνίου 1948.   

Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν. Ποιος τον ξέρει; Μάλλον κάτι ημίτρελοι μουσικόφιλοι, λάτρεις του μπαρόκ και, βέβαια, μουσικοί. Σύγχρονος των Μπαχ, Χέντελ και Βιβάλντι – αλλά τους «έθαψε» όλους.

Ο κύριος Γκρι ταξίδεψε πρόσφατα στα μέρη του Εσθονού συνθέτη Αρβο Παρτ.

Είναι οι Curious Bards. Παράξενοι βάρδοι. «Αλλά και περίεργοι την ίδια στιγμή», με διορθώνει ο κύριος Γκρι. «Με την έννοια ότι η περιέργεια και η ανησυχία τούς οδηγούν σε εξερευνήσεις και ταξίδια».

Οταν ήταν μικρός, στα 1740 με 1750, ο Φραντς Γιόζεφ Χάιντν είχε εξαιρετική φωνή σοπράνο. Τα αγόρια με τέτοιο μέταλλο στη φωνή τους, όμως, είχαν οικτρή τύχη: τα ευνούχιζαν για να μη βαθύνει και χαθεί αυτή η φωνή. 

Ο Ολλανδός συνθέτης Τεν Χολτ (1923-2012) έγραψε το πιο διάσημο έργο του, το «Canto Ostinato», το 1976. Ο τίτλος τι σημαίνει; Κάτι σαν «επίμονο» ή «πεισματάρικο τραγούδι». 

Οταν ήταν έφηβος ο κύριος Γκρι, μόνος στο σπίτι ένα βράδυ, άκουσε –ή νόμιζε ότι άκουσε– μια ανάσα να έρχεται από τις εσωτερικές σκάλες που οδηγούσαν στο σκοτεινό δώμα του πέμπτου ορόφου.