ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ

Ας είμαστε ρεαλιστές. Σε αυτήν τη φάση που διανύουμε, μια χώρα σε μια επικίνδυνη γειτονιά δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να βρίσκεται στην πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ. Οχι των ΗΠΑ, όχι της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά του Τραμπ.

«Ποιος δεν φοβάται τους αγιατολάδες;». Ηταν ο τίτλος ενός άρθρου που υπέγραφε ο Αγγελος Ελεφάντης στο περιοδικό «Ο Πολίτης» – το έντυπο της σκεπτόμενης αριστεράς. Ηταν μια απάντηση σε όσους τότε, τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, έπλεαν σε πελάγη ενθουσιασμού για τον θρίαμβο της ιρανικής επανάστασης.

Αλλαγή καθεστώτος; Οχι. Ούτε καν το προφασίστηκε ο Τραμπ ότι ήθελε να ανατρέψει το καθεστώς στο Καράκας. Το καρατόμησε. Αλλά άφησε το σώμα και τα μέλη του ανέπαφα. Δεν έκανε ούτε νύξη στη δημοκρατία. Το άφησε για τους υπερατλαντικούς χειροκροτητές του, που χαιρέτισαν ως τυραννοκτονική την επιχείρηση αρπαγής του Μαδούρο.

Η ανακοινωθείσα απόφαση των ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας να αναπτύξουν στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία για να αποκλείσουν μία ενδεχόμενη νέα επίθεση της Ρωσίας στο μέλλον δεν πανικόβαλε ασφαλώς τον πρόεδρο της Ρωσίας Πούτιν.

Είναι πολλοί εκείνοι που θέτουν (πλέον δημοσίως) ερωτήματα για την πνευματική υγεία του Αμερικανού προέδρου. Λογικό. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που ορκίστηκε μπροστά στο Καπιτώλιο. Την 20ή Ιανουαρίου 2025 ήταν 79 ετών.

Είναι άβολο να γράφεις το πρωί ένα άρθρο και να μη γνωρίζεις αν μέχρι το βράδυ δεν θα έχουν αλλάξει δραματικά οι συνθήκες υπό τις οποίες το έγραψες. Αν δηλαδή ο αναγνώστης θα το προσπεράσει ως ανεπίκαιρο, ως ξεπερασμένο. Αυτά τραβάμε με τον πρόεδρο Τραμπ.