ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Ο Αλαστνταιρ Μακιντάιρ (1929-2025) θεωρούσε την ηθική κουλτούρα της φιλελεύθερης νεωτερικότητας προβληματική. Ναι, είναι πολυφωνική, αλλά ρηχή· η πολυφωνία της είναι ασυνάρτητη, και, τελικά, αδιέξοδη. Οι ηθικές διαφωνίες μας είναι ανεπίλυτες.

Ο Γιώργος Μισεγιάννης (1965-2025) ήταν η «ψυχή» του ιστορικού καφεκοπτείου το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί στο Κολωνάκι το 1914. Υπήρχαν μέρες που θύμιζε λογοτεχνικό καφενείο, με πελάτες όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Ηλίας Βενέζης και ο Μ. Καραγάτσης.

O Σεμπαστιάο Σαλγκάδο (1944-2025) αφήνει πίσω του μια εμβληματική διαδρομή μισού αιώνα και μια παγκόσμια αναζήτηση της «στιγμής» σε 120 χώρες.

Η Μαρίλια Αϊζενστάιν- Αβέρωφ (1946-2025), φιλόσοφος, ψυχαναλύτρια, δασκάλα, συγγραφέας, νοιαζόταν για τους πάσχοντες, τον πλανήτη, τους αδικημένους, βαριόταν αφόρητα την ανθρώπινη βλακεία, θύμωνε με την καταστροφικότητα του ανθρώπου, κεκαλυμμένη ή μη.

Ο Πάνος Βαλαβάνης (1954-2025) έκανε την πρώτη του σημαντική ανακάλυψη ως φοιτητής σε ένα πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο, όπου η ανάγκη προστασίας ενός τάφου από αρχαιοκαπήλους τον οδήγησε στην πρωτόγνωρη εμπειρία να κοιμηθεί μέσα σε αυτό.

Ο Τόμας Νάιλς (1939-2025) αγάπησε βαθιά την Ελλάδα, πραγματικός φιλέλληνας. Κάθε Σαββατοκύριακο ταξίδευε στην επαρχία, πεζοπορούσε, εξερευνούσε. «Για να καταλάβεις ένα λαό πρέπει να περπατήσεις τη γη του», έλεγε.

Ο πολυτάλαντος Γιώργος Χαρωνίτης (1955-2025) ήταν πιονέρος της διάδοσης στην Ελλάδα αυτής της μουσικής κουλτούρας-«δώρου της Αμερικής στον κόσμο». Ο ίδιος στα κείμενά του κατάφερνε να συνδυάζει τη βαθύτητα με το αιχμηρό χιούμορ.