ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Ο Κρις Ρία που εμπνεόταν ακόμη και στα μποτιλιαρίσματα του Λονδίνου, απογείωσε τη μουσική του ευφυΐα το 2005 με το μνημειώδες «Blue Guitars», ένα εγκυκλοπαιδικό έργο τέχνης με έντεκα δίσκους, 137 τραγούδια και δικές του εικαστικές δημιουργίες.

Ο Τσαρλς Νόρμαν Σέι, ως νοσοκόμος, έσωσε δεκάδες τραυματίες στρατιώτες κατά την απόβαση της Νορμανδίας, αλλά και στον πόλεμο της Κορέας, ενώ στη συνέχεια έγινε σύμβολο αναφοράς στις επετείους μνήμης της D-Day.

Είχε ως πηγή έμπνευσης την αντικανονικότητα και θεωρούσε τον εαυτό της την απόλυτη αντίθεση της υψηλής ραπτικής.

Ο Ντέιβ Μπολ μαζί με τον Μαρκ Αλμοντ δημιούργησαν το γκρουπ Soft Cell δίνοντας ώθηση στο κίνημα που έκανε ξανά τη μουσική χορευτική, χωρίς όμως να καθιστά τη στιχουργική θεματολογία αφελή.

Ο Αργύρης Ζήλος κορυφαίος μουσικοκριτικός, είχε την παιδεία, τη γλωσσική καλλιέργεια και τη συντακτική φαντασία που απαιτεί κάθε κείμενο που αξιώνει την προσοχή του αναγνώστη.

Ο Τζέιμς Γουάτσον, ο ιδιοφυής ερευνητής που ξεκλείδωσε το «μυστικό της ζωής», μαζί απροκάλυπτα ρατσιστής, και η σκιά του «Φαινομένου Ματίλντα», με τη συστηματική αγνόηση του επιστημονικού έργου γυναικών.

Ο Φατός Νάνο έβαλε ως πρωθυπουργός τη χώρα του σε ράγες μετάβασης από τον σκληρό κομμουνισμό του Χότζα στη δημοκρατία, ανοίγοντας νέο κεφάλαιο στις σχέσεις Τιράνων – Αθήνας.

Ο Μπιορν Αντρέσεν, ο εξαιρετικού κάλλους έφηβος Τάτζιο στο «Θάνατος στη Βενετία», τον οποίο ο Βισκόντι χαρακτήρισε «τέλειο πλάσμα», έζησε «στιγματισμένος» από εκείνον τον ρόλο. Πώς έγινε λαϊκό είδωλο στην Ιαπωνία…

Ο Κινέζος νομπελίστας Τσεν Νινγκ Γιανγκ ήταν ένας από τους επιστήμονες που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη κβαντική θεωρία. Η συνεργασία του με τα «ιερά τέρατα» Ενρίκο Φέρμι και Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, και η συζήτησή του με τον Αϊνστάιν.