ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ενας μεγάλος συγγραφέας της σύγχρονης λογοτεχνίας πέθανε στη Λίμα τον περασμένο μήνα. Ευελπιστούσε να πεθάνει γράφοντας, έτσι είχε πει το 2018 ο Μάριο Βάργκας Λιόσα. Είχε γράψει ήδη πολύ.

Υπάρχουν λογοτεχνήματα που δεν γερνάνε ποτέ. Χρονοάντοχα, κρατάνε τους χυμούς τους άθικτους και περιμένουν τους αναγνώστες των κατοπινών γενεών, για να τους προσφέρουν την εικονοκλαστική οπτική τους, τη γλωσσική στρατηγική, την ηθική που υπεράσπισε η εγρήγορη καλλιτεχνική συνείδηση που τα έγραψε.

Ο θρύλος της λογοτεχνίας μυστηρίου εμφανίζεται «με σάρκα και οστά», με τη χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης, στις οθόνες του BBC Maestro.

Η Τζόαν Ντίντιον δεν ήταν απλώς μια ταλαντούχα συγγραφέας. Θέλοντας και μη, ανήκε στην κατηγορία των συγγραφέων-σελέμπριτι, το έργο των οποίων θα είναι πάντα αξεδιάλυτα συνδεδεμένο με την ακτινοβόλο προσωπικότητα και τον περιπετειώδη βίο τους.

Το ερώτημα αν είναι εκδόσιμα και εκδοτέα όλα τα κατάλοιπα ενός λογοτέχνη δεν θα πάψει ποτέ να μας απασχολεί.

Ουδέποτε έκρυψε τις πεποιθήσεις του, ενώ πίστευε βαθιά στη δυνατότητα του ανθρώπου να διαμορφώσει έναν κόσμο πιο δίκαιο και ανθρώπινο.

Η γενιά Ζ ανακαλύπτει τον Χρήστο Βακαλόπουλο μέσα από τη «Γραμμή του ορίζοντος».

Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος άφησε το στίγμα του ως κριτικός και μάχιμος δημοκρατικός πολίτης.

Ο Φώτης Μαρτίνος, εγγονός του Φώτη Κόντογλου, μιλά στην «Κ» για τα χρόνια που έζησε κοντά στον παππού του, το ανεξάντλητο έργο που άφησε πίσω του και την προσπάθεια της οικογένειάς του να το διασώσει.