ΙΜΙΑ

Τριάντα χρόνια μετά, συγγενείς των τριών στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού που έχασαν τη ζωή τους στη θαλάσσια περιοχή βορείως της Καλολίμνου μιλούν στην «Κ». «Δεν είναι ο θάνατός τους αυτός που τους έδωσε την ηρωική ιδιότητα. Αυτό που τους την έδωσε είναι όλο το πριν», αναφέρει μία εξ αυτών, η Τίνα Καραθανάση.

«Η εμπειρία των Ιμίων διδάσκει ότι η εθνική επαγρύπνηση πρέπει να είναι καθημερινή»

Ως ανταποκριτές στις ΗΠΑ τις δραματικές ώρες της κρίσης των Ιμίων βρεθήκαμε στο επίκεντρο του διπλωματικού παρασκηνίου με πρωταγωνιστή την Ουάσιγκτον, που απέτρεψε μια ελληνοτουρκική σύρραξη.

Τόσο η Άγκυρα όσο και η Ουάσιγκτον γνώριζαν καλά ότι τα Ίμια είναι ελληνικά. Πρόκειται για την αποκαλυπτική διαπίστωση του Τόμας Νάιλς, ο οποίος ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα την περίοδο 1993-1997.

Η νύχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου 1996 στην Άγκυρα ήταν διπλά παγερή. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα χτύπησε το τηλέφωνο.

Χωρίς αμφιβολία, η κρίση των Ιμίων συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και στην εδραίωση των αξιώσεων της Άγκυρας στο Αιγαίο. Είχε, όμως, σημαντικό αποτύπωμα και στο εσωτερικό της χώρας, με τις ευχαριστίες του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ να διχάζουν ακόμη και σήμερα.

Το νήμα που οδήγησε στην κρίση των Ιμίων, όπως την παρουσιάζουμε σήμερα στην ειδική έκδοση της «Κ», μέσα από τις λέξεις που χρησιμοποίησαν τότε οι συντάκτες του Ημερολογίου Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ, άρχισε να ξετυλίγεται στις 25 Δεκεμβρίου 1995, όταν το υπό τουρκική σημαία φορτηγό πλοίο “Figen Akat” προσάραξε στις νησίδες και αποκολλήθηκε από ελληνικό ρυμουλκό. 

Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των πεσόντων Ελλήνων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού στα Ίμια την 31η Ιανουαρίου 1996 τήρησε η Ολομέλεια της Βουλής.