ΗΠΑ

Ας το πάρουμε απόφαση. Δια-νύουμε μια περίοδο στην παγκόσμια σκηνή κατά την οποία ισχύει το «ο καθένας για τον εαυτό του». Οτιδήποτε ήταν δεδομένο το 2024 δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο σήμερα. Ούτε καν το ποιος παίρνει τις αποφάσεις. Το διαπιστώνουμε άλλωστε καθημερινά.

Δεν φτάσαμε ασφαλώς στο σημείο που διεκτραγωδεί ο Αλεξανδρινός μας ποιητής Καβάφης στο ποίημά του «Τρώες». Ούτε «είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων». Αν και οι πάσης φύσεως αναλυτές στη χώρα μας κάτι αντίστοιχο επικαλούνται όταν σχολιάζουν τις σχέσεις μας με την Τουρκία.

Oταν ο βασιλιάς Κάρολος δεξιώθηκε τον Ντόναλντ Τραμπ στο κάστρο του Ουίνδσορ γνωρίζαμε τι δεν θα γινόταν. Δεν θα γινόταν αναφορά σε ένα όνομα, στο όνομα Επσταϊν. Δεν θα παρευρίσκετο στο δείπνο ο πρίγκιπας Αντριου, γιατί δεν είναι εργαζόμενο μέλος της βασιλικής οικογενείας και όλοι ξέρουμε τους λόγους.

Ο Ντόναλντ Τραμπ προκαλεί συγκρίσεις με τον νάρκισσο αυτοκράτορα στο λαϊκό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, ο οποίος, ενώ πιστεύει πως παρελαύνει με τα μεγαλοπρεπή καινούργια του ρούχα, απλώς εκθέτει τη γύμνια του στους πάντες – έως ότου ένα έκπληκτο παιδί αναφωνήσει: «Ο αυτοκράτορας είναι γυμνός».

Η εξελισσόμενη κρίση στη Γάζα έχει μεγαλώσει το ψυχολογικό χάσμα ανάμεσα στη Δύση και σε αρκετές χώρες του Παγκόσμιου Νότου, προκαλώντας εντάσεις που ξεπερνούν τα σύνορα της περιοχής. Πληθαίνει δυστυχώς ο αριθμός των μη δυτικών κρατών που αντιμετωπίζουν το Ισραήλ σαν ένα κράτος-ταραξία.