ΕΛΛΑΔΑ

Αν θεωρούσαμε τα μουσεία και όχι την άμυνα το «υπέρτατο ευρωπαϊκό δημόσιο αγαθό» που χρειάζεται ενίσχυση και συνεργασία, θα ήμαστε, απλώς, εξωφρενικά αφελείς. Ομως, η πραγματικότητα δεν έχει μόνο μία ανάγνωση.

Η εύθραυστη εκεχειρία ανάμεσα στη Χαμάς και στο Ισραήλ, που άρχισε να υλοποιείται με την επιστροφή των Iσραηλινών ομήρων και την απελευθέρωση Παλαιστίνιων φυλακισμένων, κινδύνευσε να ναυαγήσει εξαιτίας της καθυστέρησης στην επιστροφή των σορών και των λειψάνων των ομήρων που δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή.

«Δεν φοβάμαι τη δραχμή. Δεν φοβάμαι το ευρώ, που σαφώς το προτιμώ. Φοβάμαι μόνο τον διχασμό που τρέχει στο αίμα μας από τον καιρό του Θουκυδίδη έως τις μέρες μας», είχε γράψει ο πληθωρικός εκφραστής του συλλογικού εαυτού μας Διονύσης Σαββόπουλος στην προσωπική του σελίδα στο Facebook τις ταραγμένες ημέρες του θέρους του 2015.

Η πρόσφατη έρευνα της KAPA Research αποκαλύπτει ένα αποκαρδιωτικό –αλλά ταυτόχρονα πολύτιμο– μήνυμα για την ελληνική κοινωνία: το 97% των πολιτών θεωρεί ότι η διαφθορά είναι «αρκετά έως πολύ διαδεδομένη» στη χώρα.

Οποιος δεν έχει παραταξιακές παρωπίδες το βλέπει καθαρά: ένα από τα δράματα της σημερινής Ελλάδας είναι ότι ο πόνος δεν μας ενώνει πολιτικά, μας χωρίζει. Πρόκειται για τεράστιο μετα-πρόβλημα: ο τρόπος που χειριζόμαστε τα προβλήματα είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Βαθιά διχαστικός.

Πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί γίνεται τόση φασαρία για τον τρόπο προστασίας του Μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι δεν πρέπει να σεβόμαστε τον χώρο και ότι αυτός δεν πρέπει να προστατεύεται με κάποιον τρόπο; Νομίζω κανείς – αν εξαιρέσουμε κάποιους πολιτικά περιθωριακούς.

Η διεθνής τάξη που γνωρίζαμε έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η εποχή της φιλελεύθερης ομαλότητας έδωσε τη θέση της σε ένα άναρχο, ανταγωνιστικό σύστημα, όπου η ισχύς προηγείται της νομιμότητας.

Περί καταστροφολογίας ο λόγος. Από τις επικρίσεις που διατυπώνονται τον τελευταίο καιρό κατά της κυβέρνησης, θα σταθώ σε εκείνες που προέρχονται «εξ ιδίων», από τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά: σύμφωνα με τον πρώτο, βρισκόμαστε στα πρόθυρα «πολιτικής και θεσμικής κρίσης πρώτου μεγέθους» […]

Ο Νικολά Σαρκοζί υπήρξε το enfant terrible της γαλλικής Δεξιάς: ένας υπερπρόεδρος που υποσχέθηκε ρήξη με τη στασιμότητα της μετα-γκωλικής γραφειοκρατίας, αλλά κατέληξε να συμβολίζει την ηθική χρεοκοπία του πολιτικού κατεστημένου.