ΕΛΛΑΔΑ

Τέλεια δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χει. Ιδίως στην ιστο­ρική φάση που δια­νύουμε, ακόμη και χώρες με ισχυ­ρούς θεσμούς κλυ­δω­νίζο­νται σε βαθμό αυτο­κα­τα­στρο­φικό.

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο κενό: την απουσία αντιπολίτευσης. Εχουμε μπόλικους πολιτικούς αρχηγούς, οι οποίοι κάνουν φασαρία, ασκούν «δυναμική» αντιπολίτευση και προσπαθούν να εκμεταλλευθούν το κλίμα λαϊκής δυσαρέσκειας που αναπόφευκτα δημιουργείται μετά έξι χρόνια διακυβέρνησης.

Οι Ρωμαιοκαθολικοί σουβλίζουν αμνοερίφια το Πάσχα; Για να είμαι ειλικρινής δεν το ήξερα. Μέχρι προχθές νόμιζα ότι η γενοκτονία της συμπαθούς και φιλικής προς τον άνθρωπο πανίδος ήταν προνόμιο της ιδιοπροσωπίας μας. Φέτος όμως, επειδή το δικό μας Πάσχα συμπίπτει ημερολογιακά με αυτό των Παπικών το έμαθα.

Το έλεγαν «τσατμά». Επλεκαν πρώτα τον ξύλινο σκελετό και μετά τον παραγέμιζαν με λάσπη. Το σπίτι στηνόταν χειροποίητο, από συγγενείς και φίλους. Ο Μ. ήταν τυχερός. Τους περισσότερους στη σειρά του τους έστειλαν στην Κορέα. Σε εκείνον έλαχε ο κλήρος ο καλός – να μην εκστρατεύσει.

«Γιατί τετέλεσται; Τετέλεσται και τίποτα, η πλήρης αρμονία. Αιώνια να δημιουργούμε, σε τι μας βοηθάει,/ Οταν το δημιούργημα στο τίποτα θα πάει;» λέει ο Μεφιστοφελής στην τελευταία πράξη του «Φάουστ» του Γκαίτε (μτφρ. Πέτρος Μάρκαρης).

Σε μία περίοδο της μεγαλύτερης και πλέον επικίνδυνης ρευστότητος που εισήλθε η ανθρωπότητα στις ημέρες μας, από το τέλος του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου, ο εορτασμός της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί για έναν φιλακόλουθο χριστιανό σωτήριο καταφύγιο παρηγορίας και ελπίδος.

Το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να καταλογίσει κάποιος στην κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ότι κάνει διακρίσεις. Κραυγάζει εξίσου για τα «εγκλήματα» και αριστερών και δεξιών κυβερνήσεων.