ΕΛΛΑΔΑ

Η Ελλάδα, και ειδικά η μεταπολιτευτική Ελλάδα, έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Της λείπουν εκείνοι οι Ελληνες στους οποίους αξίζει ο αγγλοσαξονικός όρος statesman, άνθρωποι που αξίζουν πραγματικά να χειρίζονται τις υποθέσεις του κράτους, αλλά και τις τύχες του έθνους.

Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που ξυπνούσαμε κάθε πρωί και δεν ξέραμε πού βρισκόμαστε. Ηταν η Ελλάδα ακόμη ευρωπαϊκή χώρα ή μήπως είχε εκδιωχθεί ταπεινωτικά από την κοινότητα των εθνών της Δύσης;

Κόλαση είναι εκεί που οι Ιταλοί βάζουν τα τρένα και οι Ελληνες βάζουν τους σταθμάρχες και το σιδηροδρομικό δίκτυο. Ηταν πολύ της μόδας κάποτε αυτά τα αστεία με τα εθνικά στερεότυπα. Οι Βόρειοι πρωταγωνιστούσαν στην οργάνωση και στην εργατικότητα. Οι Νότιοι στις απολαύσεις του ουρανίσκου και του υπογαστρίου.

Τους τελευταίους μήνες, το ασανσέρ της πολυκατοικίας παρουσιάζει πρόβλημα. Ενας κραδασμός του θαλάμου μεταξύ τρίτου και τετάρτου ορόφου επιβραδύνει την ταχύτητα, γδέρνοντας τα τοιχώματα. Κάθε άνοδος/κάθοδος είναι μια δοκιμασία.

Το απόγευμα της Πέμπτης 8 Μαΐου, λευκός καπνός από την καμινάδα του Βατικανού γνωστοποιούσε «στην πόλη και στην οικουμένη» την εκλογή του νέου Πάπα Λέοντος ΙΔ΄, που απευθυνόμενος στα πλήθη των πιστών ευχήθηκε «Ειρήνη Υμίν».

Πάνω από 8.300 λέξεις είχαν οι διατάξεις του πρώτου νόμου αυτής της κυβέρνησης (4777/2021) για την «ασφάλεια και προστασία των ΑΕΙ». Ηταν μια υπέροχη έκθεση φαντασίας και ο νόμος εμπεριείχε, εκτός από τη μακαρίτισσα πανεπιστημιακή αστυνομία, πολλά ηλεκτρονικά παραφερνάλια.