ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 2015

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνουμε… αλλά μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Ισως επειδή η ένταση και τα όσα διακυβεύονταν ήταν τόσο πρωτόγνωρα, να μοιάζει σαν να συνέβη χθες.

Ηταν ωραίες οι ημέρες εκείνες το καλοκαίρι του 2015. Η μικρή χώρα που κάποιοι, υποτιμητικά, την αποκαλούσαν σκωληκοειδή απόφυση της Βαλκανικής Χερσονήσου είχε αναβαθμισθεί σε ρόλο πρωταγωνιστή.

Πώς φανταζόμασταν την Ελλάδα του 2015 το 2005; Με ακόμη περισσότερη χλιδή, είναι η απάντηση: μεγαλύτερα σπίτια, αυτοκίνητα και εξοχικά. Πόσοι άραγε μπορούσαν τότε να φανταστούν πως το 2015 θα βιώναμε την απόλυτη αποτυχία, την απογοήτευση και κυρίως τον φόβο και τον εξευτελισμό του δημοψηφίσματος-παρωδία – σ’ ευχαριστούμε, Αλέξη!

Τέτοιες μέρες, το 2015, η Ελλάδα ζούσε με capital controls, ουρές στα ΑΤΜ και στα σούπερ μάρκετ, κλίμα διχασμού, θυελλώδεις συγκεντρώσεις υποστηρικτών του «Ναι» και του «Οχι», για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, κύμα ακυρώσεων στον τουρισμό, λόγω των κεφαλαιακών ελέγχων, τον τρόμο του Grexit να επικρέμαται, την οικονομία και την κοινωνία να ατενίζουν το […]

«Εμπρός, λαέ, μην τους φοβηθείς, ήρθε η ώρα της ανατροπής». Αυτό ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε στις συγκεντρώσεις τού «Οχι». Θα μου πείτε, σύνθημα είναι, έχει και τις υπερβολές του. Αυτό το λέμε σήμερα γνωρίζοντας το τέλος του έργου. Στη μέση της ταινίας ουδείς γνώριζε την κατάληξή της. Τότε οι κυβερνώντες όντως πίστευαν ότι μπορούσαν […]