ΓΛΩΣΣΑ

Φέτος γιορτάζουμε μια σημαντική ιστορική επέτειο: 50 χρόνια από την κατάργηση της «καθαρεύουσας» στη μέση εκπαίδευση και την καθιέρωση της «δημοτικής» ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους. Αυτή η αλλαγή, που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 1976, σηματοδότησε μια τομή στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό, επηρεάζοντας βαθιά τη γλωσσική ταυτότητα και την καθημερινότητα των Ελλήνων. Η μετάβαση από την αυστηρή γλώσσα της αριστοκρατίας στη λαϊκή διάλεκτο αναδεικνύει τις κοινωνικές εξελίξεις και […]

Νέο παροιμιακό υλικό –οι αντιπαροιμίες– αντλεί έμπνευση από τα σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης καθημερινότητας.

Βρισκόμουν προ ημερών σε μια ομήγυρη. Είναι να μη σου βγει το όνομα. Οσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότεροι/ες από τους/τις παρόντες/ούσες θυμούνταν ότι είχαν κάποια γλωσσική απορία να λύσουν, ότι κάποιο γλωσσικό ερώτημα τους απασχολούσε.

Στα της γλώσσας και των «δαιμονίων» της επικεντρωμένη και σήμερα η στήλη. Δεν είναι μόνο θέμα εμμονών και «επαγγελματικής διαστροφής» η σχετική θεματολογία. Είναι και τα ερεθίσματα.

Κάποιοι φίλοι της στήλης μού επισήμαναν ότι έχει περάσει αρκετός καιρός αφότου ασχολήθηκα τελευταία φορά με τα προσφιλή μου/τους γλωσσικά, είτε πρόκειται για φάλτσα είτε για αξιοπερίεργα και άλλα φαινόμενα άξια σχολιασμού.

Οταν βλέπεις αγώνα βόλεϊ, σίγουρα θ’ ακούσεις μια ντουζίνα φορές το φρασίδιο «καμπανάκι κινδύνου για την ομάδα δείνα». Κάθε ειδικότητα με το ιδιόλεκτό της και τα αναπόφευκτα κλισέ της. Πότε λοιπόν ακούγεται το καμπανάκι; Οταν πάει για σερβίς ένας ή μία σέρβερ με εξαιρετική ικανότητα στο χτύπημα αυτό, συνήθως ο διαγώνιος ή η διαγώνια.

«”Αμα επιτρέψωσιν οι χρηματικοί πόροι του κράτους”, όριζε το ψήφισμα της Εθνικής Συνελεύσεως Ελλήνων του 1832, σεβαστέ μου εκ Ναυπλίου φίλε, “να κατασκευασθώσιν εκ χαλκού τρεις κολοσσαίοι ανδριάντες, φέροντες τα εμβλήματα της ειρήνης και της φρονήσεως, εξ ων ο εις θέλει σταθή εις Αίγιναν, ο δε κατά την Πελοπόννησον […]