Χορεύοντας προς το χάος
Η Πυθία μάς είπε τι να κάνουμε όσο πιο έγκαιρα γινόταν: Να κοιτάμε εκεί που θέλουμε να πάμε, για να μην πάμε εκεί που κοιτάμε. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Η Πυθία μάς είπε τι να κάνουμε όσο πιο έγκαιρα γινόταν: Να κοιτάμε εκεί που θέλουμε να πάμε, για να μην πάμε εκεί που κοιτάμε. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
Εκεί που κάθεσαι στο μπαλκόνι σου και απολαμβάνεις «της νύχτας τη σιγαλιά» που λέει και το τραγούδι, να τος πετιέται, να τος πετιέται ο ηχορρυπαντής και σου χαλάει όλη αυτή την ατμόσφαιρα. Επάνω στη χιλιάρα μοτοσικλέτα του γκαζώνει και αφήνει εκτός από το καυσαέριο και έναν ήχο πολλών ντεσιμπέλ.
Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου τείνει να λάβει τα χαρακτηριστικά μιας θεατρικής παράστασης που δεν λέει να κατέβει. Ούτε όσοι την έστησαν μπορούν να κάνουν πίσω ούτε όσοι την ανέχονται τολμούν να κάνουν κάτι.
Η συνταγματική αναθεώρηση δεν αφορά μόνο τους συνταγματολόγους. Με την ιδιότητα του οικονομολόγου, θα αναφερθώ σε μια σειρά από πολύ κρίσιμα οικονομικοκοινωνικά προβλήματα, που αφενός απορρέουν από την ποιότητα, την αποτελεσματικότητα και την ανθεκτικότητα της Δημοκρατίας μας και αφετέρου την επηρεάζουν.
Εδώ και αρκετές δεκαετίες επανέρχεται στην εκπαιδευτική πολιτική διαρκώς η συζήτηση σχετικά με το πόσο επίκαιρη είναι η μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στη σημερινή εποχή και ειδικότερα κατά πόσον τα πανεπιστήμια, που λειτουργούν με οικονομοτεχνικά κριτήρια, μπορούν να επωμιστούν την οικονομική επιβάρυνση να εκπαιδεύουν […]
Σε πρόσφατο άρθρο («Καθημερινή», 27.7.2025) ανέφερα τη «διαρροή ήθους» ως πιθανή επίπτωση της ανοχής στην αυθαιρεσία.
Αυτός ήταν ο τίτλος του ωραιότατου και πολυδιαβασμένου μυθιστορήματος του Στέφαν Τσβάιχ. Ενας νέος, δραστήριος, γερός και με καριέρα ανοιχτή εμπρός του, συγκινείται από τη δυστυχία μιας κοπελίτσας που τα πόδια της έχουν παραλύσει, και της κάνει λίγο συντροφιά.
«Του λόγου ο προορισμός είναι να κάνει φανερό τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό και, άρα, τι είναι δίκαιο και τι άδικο», γράφει ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά». Εάν βεβαίως υφίσταται λόγος κι όχι κραυγές – και διάλογος. Συχνά δεν υφίσταται στις συζητήσεις μεταξύ συγγενών, φίλων, συναδέλφων, ομοτράπεζων για την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση.