Ο λαϊκισμός είναι γνωστός για τη διχαστική του δύναμη: χωρίζει τις κοινωνίες σε «αγνό λαό» και «διεφθαρμένες ελίτ». Ομως ο αμερικανικός λαϊκισμός του Ντόναλντ Τραμπ πηγαίνει πιο πέρα.
Για τον Φρίντριχ Μερτς η πρώτη ημέρα στα νέα του καθήκοντα δεν θα μπορούσε να εξελιχθεί χειρότερα. Η αποτυχία να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες ψήφους στην Μπούντεσταγκ για να αναλάβει την καγκελαρία της Γερμανίας από τον πρώτο γύρο –κάτι που συνέβη πρώτη φορά στην ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανικής Δημοκρατίας– ήταν μια ταπείνωση.
Τις τελευταίες δεκαετίες η καθυστέρηση του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά την εκδίκαση διαφορών που αφορούν την οικονομία της χώρας έχει προβληθεί στον δημόσιο διάλογο ως μείζον πρόβλημα για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.
Εμένα εκείνος ο πυροσβεστήρας με έχει μαράνει. Τον έφεραν μαζί τους από κάπου; ΄Η μήπως τον άρπαξαν επί τόπου;
Στη Μέση Ανατολή επικρατεί εκ νέου αναστάτωση. Πιθανότατα αυτή είναι η φυσική εξέλιξη λόγω των αναδιατάξεων στην ευρύτερη περιοχή και μάλιστα με ακραίες ατζέντες και σχέδια να υιοθετούνται από σημαντικούς παίκτες, τις αιτίες των προβλημάτων να παραμένουν άλυτες και τις έριδες να εντείνονται.
Οι πάντες σήμερα γράφουν και εκδίδουν την αυτοβιογραφία τους, θεωρούν όλοι ότι η ζωή τους αξίζει να γίνει κτήμα της ανθρωπότητος. Ούτε οι Ποντίφικες μπόρεσαν να αυτοεξαιρεθούν και ας δηλώνουν πως πιστεύουν και εκείνοι σε ό,τι έλεγε ο Απόστολος Παύλος για τον εαυτό του: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2:20).
Ο οικονομικός πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα θα ζημιώσει και τις δύο χώρες. Περισσότερο την Κίνα, που έχει μεγαλύτερη εξάρτηση από το εξαγωγικό εμπόριο. Τον πόλεμο, όμως, θα κερδίσει εκείνος που αντέχει περισσότερο στον πόνο κι εδώ θα στοιχημάτιζα υπέρ της Κίνας.