ΑΠΟΨΕΙΣ

Ας το πάρουμε απόφαση. Δια-νύουμε μια περίοδο στην παγκόσμια σκηνή κατά την οποία ισχύει το «ο καθένας για τον εαυτό του». Οτιδήποτε ήταν δεδομένο το 2024 δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο σήμερα. Ούτε καν το ποιος παίρνει τις αποφάσεις. Το διαπιστώνουμε άλλωστε καθημερινά.

Οσο εθισμένοι κι αν είμαστε στις εικόνες αφανισμού, πολέμων, λιμών, νεκρών, τα καραβάνια των εκτοπισμένων να διασχίζουν ό,τι κάποτε ήταν η Γάζα, στοιχειώνουν. Από τη στιγμή που άρχισε η χερσαία επιχείρηση των Ισραηλινών, περίπου 320.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει την πόλη.

Δεν φτάσαμε ασφαλώς στο σημείο που διεκτραγωδεί ο Αλεξανδρινός μας ποιητής Καβάφης στο ποίημά του «Τρώες». Ούτε «είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων». Αν και οι πάσης φύσεως αναλυτές στη χώρα μας κάτι αντίστοιχο επικαλούνται όταν σχολιάζουν τις σχέσεις μας με την Τουρκία.

Είναι άγνωστο πόσες οικιστικές παρανομίες «τακτοποιήθηκαν» στις δύο μεγάλες και τρεις μικρότερες υποθέσεις δωροληψίας υπαλλήλων της πολεοδομίας, που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία τα τελευταία 15 χρόνια, από τη στιγμή δηλαδή που οι Υπηρεσίες Δόμησης (ΥΔΟΜ) πέρασαν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με τον «Καλλικράτη» (ν. 3852/2010).

Oταν ο βασιλιάς Κάρολος δεξιώθηκε τον Ντόναλντ Τραμπ στο κάστρο του Ουίνδσορ γνωρίζαμε τι δεν θα γινόταν. Δεν θα γινόταν αναφορά σε ένα όνομα, στο όνομα Επσταϊν. Δεν θα παρευρίσκετο στο δείπνο ο πρίγκιπας Αντριου, γιατί δεν είναι εργαζόμενο μέλος της βασιλικής οικογενείας και όλοι ξέρουμε τους λόγους.