ΑΠΟΨΕΙΣ

Ηταν ωραίες οι ημέρες εκείνες το καλοκαίρι του 2015. Η μικρή χώρα που κάποιοι, υποτιμητικά, την αποκαλούσαν σκωληκοειδή απόφυση της Βαλκανικής Χερσονήσου είχε αναβαθμισθεί σε ρόλο πρωταγωνιστή.

Την έπνιγε η αμηχανία. Δεν είχε τι να πει με αυτούς τους νεαρούς άνδρες, κι ας ήταν περίπου συνομήλικοί της. Είχε βρεθεί στο χωριό τους ακολουθώντας τη συμφοιτήτριά της από το μεταπτυχιακό. Θα περνούσαν λίγες ημέρες διακοπών στην Κρήτη, στο πατρικό της φίλης.

«Δεν βλέπεις έναν πίνακα. Βλέπεις κινητά. Βλέπεις αγκώνες. Νιώθεις ζέστη. Και μετά σε σπρώχνουν έξω». Η δήλωση μιας 28χρονης τουρίστριας που πέταξε από τη Σεούλ στο Παρίσι για να δει τη Μόνα Λίζα είναι η πιο διαφωτιστική και βιωματική περιγραφή για την εικόνα που παρουσιάζει η επίσκεψη σε έναν δημοφιλή προορισμό («Κ», 16/6).

Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που έχει πλέριο δημοκρατικό καθεστώς. Σε κάποιες εκφάνσεις, μάλιστα, είναι δημοκρατικότερο και από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Τα κιμπούτς, πολλά από τα οποία λειτουργούν ακόμη, υπήρξαν το επιτυχέστερο παράδειγμα κοινωνικής οργάνωσης της παραγωγής.

Προχθές έγραφα για την εισβολή φιλάθλων στον αγωνιστικό χώρο της λεωφόρου Αλεξάνδρας γιατί θεωρούσαν πως ο ημιτελικός κυπέλλου μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού ήταν στημένος. Ηταν Τετάρτη 17 Ιουνίου 1964 και το σύνθημα που φώναζαν οι εξαγριωμένοι οπαδοί ήταν «θα το κάνουμε Περού». Τι είχε συμβεί στο Περού;