ΑΠΟΨΕΙΣ

Σύμφωνα με μια διαδεδομένη πεποίθηση, οι εργασιακές σχέσεις είναι «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος»: για να κερδίσει κάτι η μια πλευρά, πρέπει αναγκαστικά να το χάσει η άλλη. Αυτό πιστεύουν οι περισσότεροι αριστεροί και όλοι οι νεοφιλελεύθεροι. Η ιστορία και η γεωγραφία δείχνουν πόσο λάθος κάνουν.

Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που δεν επιδέχονται εύκολη αμφισβήτηση. Η ρωσική εισβολή δεν προκλήθηκε από κάποια προκλητική ενέργεια της Ουκρανίας.

Σε συμπλήρωση του εξαιρετικού ενθέτου που αφιέρωσε η «Κ» στη δίκη της Νυρεμβέργης την περασμένη Κυριακή (φ. 23/11/2025), θα αναφερθώ σε ένα ελάχιστα γνωστό περιστατικό «ελληνικού ενδιαφέροντος»: την κατάθεση ως μάρτυρα κατηγορίας ενός Ελληνα, του αστικολόγου και μετέπειτα γνωστού καθηγητή της Νομικής Ιωάννη Σόντη (1907-1982).

Εγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου («Κ», 23/11/2025), παραπέμποντας στον Βρετανό φιλόσοφο Ρ. Τζ. Κόλινγκγουντ, ότι ο καλλιτέχνης είναι ένα είδος προφήτη.

Ας αρχίσουμε με μια παραδοχή: τα βιβλία είναι καλά πράγματα. Ανοίγουν το μυαλό μας, μας κάνουν να σκεφτόμαστε, προκαλούν συναισθήματα (και μας κάνουν να αφήνουμε κάτω για λίγο το ρημάδι το κινητό).

Σε μια εποχή έντονων αντιπαραθέσεων, με συγκρούσεις που περιορίζουν τις δυνατότητες συνεννόησης, η πρόσφατη κοινωνική συμφωνία για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας καταδεικνύει ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε διαφορετικά στη δημόσια ζωή. Δεν πρόκειται απλώς για μια σημαντική θεσμική πρωτοβουλία.