ΑΠΟΨΕΙΣ

Η σχέση Ελλάδας – Τουρκίας είναι πάντα υψηλού ρίσκου, με την Ιστορία, τη γεωγραφία και τις εθνικές φιλοδοξίες τους να διατηρούν παλιά σημεία τριβής και να γεννούν νέα, τροφοδοτώντας συνεχώς εντάσεις στην εσωτερική πολιτική σκηνή και των δύο χωρών.

Μία από τις πρακτικές που χρησιμοποιεί η Τουρκία προκειμένου να ενισχύει την επιχειρηματολογία της για ζητήματα που την απασχολούν είναι η διαστρέβλωση του διεθνούς δικαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο η Αγκυρα (παρ)ερμηνεύει το Δίκαιο της Θάλασσας.

Πολλοί θα τον ζήλευαν. Κανονικό, και όχι τάχα μου, αρχοντόπουλο. Είχε μπροστά του μια ζωή στρωμένη. Ο Παύλος Μελάς, καλής γενιάς παραβλάσταρο, εύπορος, γιος Ηπειρώτη μεγαλέμπορου, μικροπαντρεμένος με τη Ναταλία, θυγατέρα του Στέφανου κι αδελφή του Iωνος Δραγούμη, πατέρας δυο παιδιών.

Το ευτράπελο της τοποθέτησης του γλυπτού «Προμηθέα» στο Πεδίον του Αρεως επανέφερε τη δυσφορία και τα ερωτήματα μιας ήδη σοβούσας παρατεταμένης σύγχυσης.

Στις εκλογές της Τσεχίας του τρέχοντος μηνός μετείχαν δύο επιχειρηματίες, ιδρυτές δικών τους κομμάτων: ο Αντρέι Μπάμπις, ιδρυτής του ευρωσκεπτικιστικού κόμματος ΑΝΟ, και ο Τόμιο Οκαμούρα (Τσέχος ιαπωνικής καταγωγής), ιδρυτής του ακροδεξιού κόμματος Ελευθερία και Αμεση Δημοκρατία.

Η τέχνη του πολιτικού come back δεν είναι ούτε καινούργια ούτε αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα.

Κατά την αμερικανική εκδοχή της ελευθερίας της έκφρασης, όλα επιτρέπονται ακόμη και το κάψιμο της σημαίας. Δεν συμφωνώ, όπως δεν συμφωνεί –και καλά κάνει– το δίκαιο της χώρας μας. Υπάρχουν όρια ακόμη και στην πιο θεμιτή διαμαρτυρία.