Ντμίτρο Κουλέμπα στην «Κ»: Δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε εδάφη στη Ρωσία
Ο Τραμπ θα μας πάει έως την πόρτα, αλλά η Ευρώπη είναι αυτή που πρέπει να γυρίσει το κλειδί.
Ο Τραμπ θα μας πάει έως την πόρτα, αλλά η Ευρώπη είναι αυτή που πρέπει να γυρίσει το κλειδί.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η Ελλάδα έχει γίνει πολύ φιλικότερη στο επιχειρείν και στις επενδύσεις σε σχέση με το παρελθόν. Ας μην έχουμε, όμως, αυταπάτες. Τα εμπόδια για όποιον Ελληνα ή ξένο αποφασίσει να επενδύσει είναι πολλά και τα γνωρίζουμε όλοι μας.
Ομολογώ ότι έχω κουραστεί να ακούω κομπλιμέντα για τη χώρα μας, τα οποία αισθάνομαι ότι δεν αφορούν το σήμερα. Τι εννοώ; Κάθε φορά που ένας ξένος ηγέτης θα έλθει στην Ελλάδα, θα μας πει πόσο σημαντικό είναι που επισκέπτεται το λίκνο της Δημοκρατίας.
Στη Γαλλία η ανακύκλωση του πρωθυπουργού Λεκορνί πέτυχε. Με κάποιες τροποποιήσεις βέβαια, αλλά, τι να κάνουμε, η δημοκρατία στηρίζεται στη συναλλαγή των αντίπαλων δυνάμεων και στους συμβιβασμούς για τις μεταρρυθμίσεις.
Τι έγινε, ρε παιδιά; Ερχονται τα τανκς; Θα κατεβάσει η κυβέρνηση τον στρατό για να φυλάει το Σύνταγμα; Θα απαγορεύσει τις διαδηλώσεις; Τι συνέβη, πατριώτες; Αλώθηκε ο τόπος ο ιερός; Κατέλαβαν οι μπάχαλοι τον Αγνωστο Στρατιώτη; Κατασκήνωσε η αναρχία στο κέντρο της πρωτεύουσας; Ούτε το ένα ούτε το άλλο.
«Ποια είμαι; Ωχουου!.. Μπορούμε να κεντήσουμε πάνω σε αυτό ό,τι θέλετε». Είναι μια γυναίκα 88 χρόνων, με μαλλιά και πρόσωπο σε σχεδόν φυσική κατάσταση (χωρίς ίχνος μακιγιάζ), χωρίς φροντίδα για την εμφάνισή της. Από τις πρώτες φράσεις της στον φακό, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Γιατί;
Είναι όντως ασυγκράτητος ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Μετά τη θριαμβική εμφάνισή του στο Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου, όπου επευφημούμενος από είκοσι ηγέτες ανακοίνωσε την υπογραφή καταπαύσεως του πυρός μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, δεν στάθηκε να πάρει μια ανάσα.
Σε μια χώρα που έχει θλιβερές μνήμες από την εμπλοκή του στρατού στα κοινά και σε μια εποχή που κάθε δημοκράτης φρίττει βλέποντας την Εθνοφρουρά στους δρόμους της κοιτίδας του φιλελευθερισμού, στο Μαξίμου είχαν μια φαεινή ιδέα, την οποία μπουμπούνισε κυριακάτικα ο πρωθυπουργός.
To κόμμα Σαμαρά, το κόμμα Τσίπρα και η «ατζέντα Καραμανλή» έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι πως επισείονται μονίμως ως δυνάμεις ανατροπής του πολιτικού σκηνικού. Το δεύτερο είναι πως δεν υπάρχουν.