ΑΠΟΨΕΙΣ

Αναλογιζόμενοι τα ορθά για τον, επιτέλους, επανεξοπλισμό της Ελλάδας που έγραψε ο Αλέξης Παπαχελάς την προηγούμενη Κυριακή, με την ύψωση της γαλανόλευκης σημαίας στη φρεγάτα «Κίμων» του Πολεμικού Ναυτικού, δημιουργούνται αντανακλαστικές σκέψεις για την πατριωτική διάσταση της κοινωνίας […]

Στη χώρα μας η τελευταία ορατή συνταγματική αναθεώρηση έγινε το 2019. Υπάρχουν όμως και οι μη ορατές, εκείνες που συντελούνται μέσω της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι κανόνες της οποίας υπερισχύουν του εθνικού δικαίου. Η ενωσιακή υπεροχή δεν αφήνει αλώβητα τα συντάγματα.

«Ούτε αριστερά, ούτε δεξιά». Με το βιβλίο του αυτό ο Ζέεβ Στέρνχελ, Πολωνοεβραίος ιστορικός, το 1983 προχώρησε σε μια ιδιαίτερη ανατομία του γαλλικού φασισμού στον Μεσοπόλεμο.

Στη δύση του 2025 η πολιτική αγορά στην Ελλάδα βρίσκεται σε φάση αναδιάταξης. Τα κόμματα που κατέχουν αξιώματα, όπως η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, υποχωρούν ή διατηρούν δυνάμεις αντιστοίχως, ενώ κόμματα λαϊκιστικά, αντισυστημικά, όπως η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση, εμφανίζονται ενισχυμένα.

Οι κανόνες είναι ουσιαστικό στοιχείο της ομαλής λειτουργίας των θεσμών: παρέχουν γνωστικό πλαίσιο και ρυθμίζουν συμπεριφορές. Πρακτικά, όμως, κανένα σύστημα κανόνων, όσο ρητά λεπτομερές κι αν είναι, δεν αρκεί για να κατευθύνει την ανθρώπινη δράση. Για δύο λόγους.

Δεν είχαν ξανασυναντηθεί οι δρόμοι μας κι ας ζούμε στην ίδια γειτονιά ποιος ξέρει εδώ και πόσο καιρό. Ωραία τα προάστια, αλλά το ‘χουν αυτό. Μπαίνεις στο αμάξι κάθε πρωί, κάνεις ένα μακροβούτι και αναδύεσαι στο Φάληρο, στην Ομόνοια, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, κάνεις τη ζωή σου επιστρέφοντας με τον ίδιο τρόπο το βράδυ.