ΑΠΟΨΕΙΣ

Στη σημερινή Ελλάδα, δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί πολιτικοί –όπως και ορισμένοι που απλώς φαντάζονται ότι είναι ή που αισθάνονται πως «η Ιστορία τούς χρωστάει κάτι»– σκέφτονται να ιδρύσουν κόμμα.

Ακόμη κι αν είναι περισσότερο κινηματογραφικό παρά πραγματικό το ενδεχόμενο μια οικογένεια να μετακομίσει από τον Κορυδαλλό στη Βούλα, το εγχείρημα αξίζει την προσοχή μας.

Στα ελληνικά πανεπιστήμια παραμένουν τυπικά εγγεγραμμένοι εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές που δεν παρακολουθούν, δεν εξετάζονται και δεν έχουν καμία ρεαλιστική πιθανότητα να ολοκληρώσουν το πτυχίο τους. Ανήκω σε σχολή που προσελκύει τους πιο ταλαντούχους υποψηφίους των θετικών επιστημών.

Από τη μία είναι οι κραυγές αγωνίας φερέγγυων ευρω-κεφαλών: Μπόρις Πιστόριους, «ίσως ζήσαμε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι». Βίσλαβ Κούκουλα: «Εχουμε εισέλθει σε προπολεμική φάση, ο εχθρός προετοιμάζεται για πόλεμο». Ντόναλντ Τουσκ: «Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων. Πρόκειται για πόλεμο».

Σαν να ζούμε μεταδικτατορικά, σε μια καθησυχαστική παραλληλία μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, όσον αφορά τη διαρκή επικαιροποίηση στο σήμερα τού ό,τι συνέβη «τότε». Σαν αυτός ο καθησυχασμός να συνδέεται και με την πορεία στην αμερικανική πρεσβεία κατά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.